Neyse uzun lafın kısası 4 yıldır devamlı olarak bu müziğin müptelası olmuş durumdayım. Bir defasında amatör bir korunun konserine gitme şansım olmuştu 2-3 yıl kadar önce. O konser sonrası bu müziğin canlı olarak dinlendiğinde hakikaten çok daha fazla keyif verdiğini anladım. “Eh be adam hiç ömrü hayatında konser görmedin mi bilmiyor musun?” Diyeceksiniz haklı olarak. Ama tam manasıyla TRT 4 seyircisi modunda bir insanım Öyle hoplamak zıplamak ayakta saatlerce şarkı dinlemeyi pek sevmediğimden yılbaşlarında veya milli bayramlarda Cumhuriyet-Gündoğdu meydanları hariç konserle alakam olmamıştır bugüne kadar.

Yine böyle bir amatör koronun konserine tesadüf eseri katıldım. “Atatürk Kültür Merkezi’nde etkinlik var fotoğraf çekmeye gidiyorum, sende gelsene” diyen Erhan’ın peşine düşüp bende gittim. Ben konseri halk müziği sanarken sanat müziği konseri çıktı. Hemde İnci Çayırlı konuk solistmiş. Tabii ben Erhan’a brifing babında oğlum bu İnci Çayırlı şöyle meşhur böyle meşhur diye konuşup duruyorum. TRT’de yapılan alaturka solistmiydi neydi o yarışmada jürilik yapmıştı dediğimde oda anımsar gibi oldu. Dinledikten sonra artık unutmaz ömrünün sonuna kadar

Konser çıkışında yüzlerde gülümseme ile birbirimize bakıp “GÜZELDİ” diyebildik sadece.

Konserde özellikle ilk defa duyduğum çok güzel bir eser vardı oda “Canandan Uzak Kaldı Gönül” bu ara devamlı onu dinlemekteyim.

Geçen Cuma günü arkadaşlarla balık avlamak için, Balıklıova köyü yakınlarında bir yere gittik. Ordan geçişimde olduğu gibi yine yüzümde bir gülümseme oluştu.

Balıklıova çocukluğumdaki kadar ufak, sessiz sakin olmasada hala bozulmamış halde, yalnızca biraz genişledi diyebiliriz. Şöyle hafızamı zorladığımda orasıyla ilgili aklımda kalanlar Rıdvanın Yerinde yediğim barbunlar ve kalamarlar birde akşamüzeri çayın yanında un kurabiyesi. Sanki mecburmuşuz gibi her hafta aynı yere giderdik. Halam, eniştem, kuzenler standart katılımcılardı diğerleri değişkendi işte onları bu yüzden hatırlayamıyorum.

Denizin, güneşin, kumun daha doğrusu çocuk olmanın keyfini çıkarırdık her yerde ve her zaman olduğu gibi. Denizden çıkıpta koşa koşa annemden yada babamdan bir kaç lokma balık ve salata takviyesi alıp tekrar denize dönerdim. Akşam üzeri ise kuzenimle koşa koşa yolun karşısına geçip fırından un kurabiyelerimizi alır yine koşa koşa geri dönüp hep birlikte mideye indirirdik.

Nerde o eski kurabiyeler demediğim için çok mutluyum. Şuan kahvemin yanında hala çocukluğumda yediğim kurabiyenin bire bir aynısını yiyebiliyorum daha doğrusu yiyorum Bu kurabiye ün salınca paketleyip İzmir içinede yollamaya başladılar. Hatta şimdi o eski fırın haricinde 3-4 fırın daha açılmış. Ama benim tercihim tabiki o eski fırından yana ve paketlenmiş olan değil o fırından aldığım hatta alırkende fırından yeni çıkmış tepsilerden (izin alarak) sıcak sıcak birtanesini mideye indirdiğim tazecik, ağızda dağılan, mis gibi kokusu olan un kurabiyesi…