Annem inanılmaz derecede böcekten, haşerattan korkan bir insan. Her şey ramazanın ilk günlerinde sahura kalktığım bir günde başladı. Gece uyku sersemliğiyle fırt diye buzdolabının arkasına giden bir şey gördüm. Gözlerim yanıldı sandım, konduramadım, inanmak istemedim. Ertesi akşamda aynı manzarayla karşılaşınca dünyam başıma yıkıldı resmen.

Evi bir fareyle paylaştığıma mı yanayım, annemin durumu öğrendiğinde vereceği tepkiye mi yanayım bilemedim. Ertesi gün durumun ortaya çıkmasıyla annemin evi terkedip annaneme geçici süreyle (fare yakalanana kadar) yerleşmesi bir oldu. Akşam eve geldiğimde ne babam, ne annem evde yoktu. İftarımı yaptıktan sonra babam gelip sanki olayın sorumlusu benmişim gibi fırçaladı. Annemde telefonla açıp “niye söylemiyorsun fare var diye, fareyi besleyecek miydin?” fırçasına maruz kaldım.

Ertesi gün en etkili ve klasik yöntemlerle fareyi yakalamak için harekete geçtim. İşte denediğim kah başarılı, kah başarısız…

Fare Yakalama Yöntemleri

Fareleri yakalamanın en basit yöntemi gibi görünse de püf noktaları varmış bu işin. Aldığımız zehir kağıt poşetlerin içinde mavi bir zehirdi. Özellikle elle değmeyin önerileri aldık. Fareler insanın kokusunu çok çabuk alıp o kokudan dolayı zehiri yemediğini söylediler. Bizde bunu uyguladık. Sonuç olarak yaklaşık 15 gün boyunca evin çeşitli yerlerinde duran yemlere hiiiiç dokanan olmadı. Daha sonra ilaçlama şirketlerinin siyah kutuların içine bu yemleri koyduklarını öğrendim. Dondurma kutularından fare yem kutuları yaptım, tek tarafına delik açarak içine zehiri koydum. Aynı akşam fare kapanla yakalandığı için nasıl bir sonuca ulaştığını bilemiyorum.

Kapanı kuytulara köşelere kurmak ve peynire el sürmemek kaydıyla kapanı kur önerisini aldım. Peynir takılan telin diğer ucunu kapanın kapağına tutturmak esas bu kapanda. Teli ise çok hassas olacak şekilde takmak gerekiyormuş. Yaklaşık 10 gün boyunca kurulu duran kapan dün gece başarıya ulaşarak fareyi yakalamamızı sağlayan araç oldu.

Tom’un jerry’i yakalamaya çalışırken kurduğu ve üzerine tüy düşünce bile kapanan farenin kafasını kıstırma mantığıyla çalışan kapan gerçekten çizgi filmdeki gibi hassas fakat yaklaşık 4-5 gün kurulu duran kapan işlev görmedi. Özellikle üzerine gazete kağıdı tarzı birşey koyun ki fare merak edip baksın demişlerdi bizde öyle yaptık fakat bu yöntemde sonuç vermedi.

derby gibi kokan bir yapıştırıcı aldık. Fiyatı 5 TL’imiş. Üzerinde yazana göre kalın bir karton veya tahta üzerine kalın bir tabaka halinde sürün daha sonra üzerine yem koyun yazıyordu. Özellikle çok umutlu olduğum bir yöntemdi. Evin 5 farklı noktasına bu yapışkandan sürülmüş, üzerine yem koyulmuş (tulum peyniri) kartonlardan yerleştirdik. Fakat sonuç olarak yaklaşık 1 hafta boyunca bırakın fareyi karınca bile yakalanmadı. Ayrıca döküldüğü yerlerden, elden temizlemesi inanılmaz zor. Üzerinde zaten benzin ile temizleyin yazıyor.

Bu arada fare yakalanana kadar annem 1-2 gün gelip evde kaldı. Evi harabe halinde bulmayı düşünen annem şaşkınlıktan bir hal oldu. 25 senelik evlilik hayatında babam ilk defa bulaşık yıkadı, yerleri süpürdü, evi çekip çevirdi. Annemsiz ilk gün sabah uyandığımda mutfaktan gelen tıkırtılara babam kahvaltı hazırlıyordur diye düşündüm. Fakat mutfağa girdiğimde şok geçirdim çünkü babam tıkırtıları bulaşık yıkarken çıkartmış. Akşamda yemek yediğim tabağı öylece bırakınca  ”oğlum artık bekar evi burası herkes tabağını bardağını yıkayacak” diye ayar verdi. Arada geçen aşağı yukarı 15 gün boyunca işler böyle yürüdü. Son 2 gece farenin yattığım odada izler bırakmasıyla balkonda yattım. Evimizin konumu itibariyle inanılmaz rüzgar alan balkonda 2 gece boyunca kendimi şarapçı gibi hissettim, sabahlara kadar tir tir titredim.  Fare yakalandı ve sonunda ara ara eve gelen evi temizleyip derleyip toplayan canım annem gönül rahatlığıyla eve geldi.

Herhalde 1 hafta boyunca evi temizlemekle uğraşacak

Neyse uzun lafın kısası 4 yıldır devamlı olarak bu müziğin müptelası olmuş durumdayım. Bir defasında amatör bir korunun konserine gitme şansım olmuştu 2-3 yıl kadar önce. O konser sonrası bu müziğin canlı olarak dinlendiğinde hakikaten çok daha fazla keyif verdiğini anladım. “Eh be adam hiç ömrü hayatında konser görmedin mi bilmiyor musun?” Diyeceksiniz haklı olarak. Ama tam manasıyla TRT 4 seyircisi modunda bir insanım Öyle hoplamak zıplamak ayakta saatlerce şarkı dinlemeyi pek sevmediğimden yılbaşlarında veya milli bayramlarda Cumhuriyet-Gündoğdu meydanları hariç konserle alakam olmamıştır bugüne kadar.

Yine böyle bir amatör koronun konserine tesadüf eseri katıldım. “Atatürk Kültür Merkezi’nde etkinlik var fotoğraf çekmeye gidiyorum, sende gelsene” diyen Erhan’ın peşine düşüp bende gittim. Ben konseri halk müziği sanarken sanat müziği konseri çıktı. Hemde İnci Çayırlı konuk solistmiş. Tabii ben Erhan’a brifing babında oğlum bu İnci Çayırlı şöyle meşhur böyle meşhur diye konuşup duruyorum. TRT’de yapılan alaturka solistmiydi neydi o yarışmada jürilik yapmıştı dediğimde oda anımsar gibi oldu. Dinledikten sonra artık unutmaz ömrünün sonuna kadar

Konser çıkışında yüzlerde gülümseme ile birbirimize bakıp “GÜZELDİ” diyebildik sadece.

Konserde özellikle ilk defa duyduğum çok güzel bir eser vardı oda “Canandan Uzak Kaldı Gönül” bu ara devamlı onu dinlemekteyim.

Geçen Cuma günü arkadaşlarla balık avlamak için, Balıklıova köyü yakınlarında bir yere gittik. Ordan geçişimde olduğu gibi yine yüzümde bir gülümseme oluştu.

Balıklıova çocukluğumdaki kadar ufak, sessiz sakin olmasada hala bozulmamış halde, yalnızca biraz genişledi diyebiliriz. Şöyle hafızamı zorladığımda orasıyla ilgili aklımda kalanlar Rıdvanın Yerinde yediğim barbunlar ve kalamarlar birde akşamüzeri çayın yanında un kurabiyesi. Sanki mecburmuşuz gibi her hafta aynı yere giderdik. Halam, eniştem, kuzenler standart katılımcılardı diğerleri değişkendi işte onları bu yüzden hatırlayamıyorum.

Denizin, güneşin, kumun daha doğrusu çocuk olmanın keyfini çıkarırdık her yerde ve her zaman olduğu gibi. Denizden çıkıpta koşa koşa annemden yada babamdan bir kaç lokma balık ve salata takviyesi alıp tekrar denize dönerdim. Akşam üzeri ise kuzenimle koşa koşa yolun karşısına geçip fırından un kurabiyelerimizi alır yine koşa koşa geri dönüp hep birlikte mideye indirirdik.

Nerde o eski kurabiyeler demediğim için çok mutluyum. Şuan kahvemin yanında hala çocukluğumda yediğim kurabiyenin bire bir aynısını yiyebiliyorum daha doğrusu yiyorum Bu kurabiye ün salınca paketleyip İzmir içinede yollamaya başladılar. Hatta şimdi o eski fırın haricinde 3-4 fırın daha açılmış. Ama benim tercihim tabiki o eski fırından yana ve paketlenmiş olan değil o fırından aldığım hatta alırkende fırından yeni çıkmış tepsilerden (izin alarak) sıcak sıcak birtanesini mideye indirdiğim tazecik, ağızda dağılan, mis gibi kokusu olan un kurabiyesi…