Türk insanında birini överken illa diğerini yerme sendromu vardır. Hep karşılaşmışızdır “benim oğlum fatmanın oğlundan çok çalışkan zaten fatmanın oğlu salak” yahu güzel annem niye beni göklere çıkartırken illa fatma hanımın kızını yerlerde süründürüyorsun. Bu sendrom “başarısızı illa başarılıyla kıyaslama sendromuna” benzesede farklıdır.

Düşünün bütün çocukluğunuzda anneniz-babanız hep bu tip şeyler yapmışlardır. Futbol muhabbetinden tutun, aile bireylerinin davranışları, başarıları veya başarısızlıklarında hep böyle olmuştur. “x te takım mı be bu sene biz şampiyonuz”, “velinin damadı alkoliğin teki, bak benim damadıma aslan aslan”, “muratın kızına bak yoluk saçlı cadaloz, benim kızım prenses prenses” örnekleri arttırmak çok.

İyi tamam ama nerden çıktı bu diyebilirsiniz. Geçtiğimiz günlerde çocukluğumda severek izlediğim TRT2′de Resim Sevinci programında resim yapan bonus (kıvırcık) saçlı amcanın belgesellerini buldum. Bu arada ismi Bob Ross. Şans bu ya bir kaç gün sonra facebookta bu adamın grubu kurulmuş grubun isminide “TRT2 de resim yapan bonus saçlı amcayı sevenler” yapmışlar. Pek bi sempatik geldi açıkçası, ismini herkes bilemeyeceğine göre bu sıfat tamlamasıyla hemen hemen herkes şıp diye kimin olduğunu anlar Girip yorumları okurken gördüm ki yukarda bahsettiğim anne-babaların çocukları bayrağı aldıkları gibi koşmaya başlamışlar 4×100 yarışındaki gibi. Dünyanın saydığı, yoldan geçen her 10 kişiden 9′unun rahatlıkla bileceği Leonardo Da Vinci’yi yerip Bob Ross’u göklere çıkartan yorumlar gördüm. Bilgisayar başında inme iniyordu. Hatırladığım kadarıyla yorum şöyleydi “Da Vinci kimmiş bee Bob Ross onun resimlerini 5 dakikada gözü kapalı yapar” yahu arkadaş el insaf yapma etme yazıktır. Adamın tabloları milyar dolarlarla ifade ediliyor, sanat tarihçileri kafayı yiyor tablolarındaki gizemleri çözebilmek için. Tamam Bob Ross gerçekten iki dakikada şahane resimler yapıyor ama sen bunu göklere çıkartırken illa niye başka bir ressamı yeriyorsun?

Ha şunada eminim ki başka bir ressam ismi bilseler onu kötüleyecekler. Ama garibim Leonardo abimi herkes tanıdığı için hemen günah keçisi onu yapıveriyorlar.

Yani kısacası bizim milletimizde “birini överken diğerin yerme sendromu” diye birşey varmı? Evet var

Bu güne kadar uygulayabildiğim kadarıyla faydasını gördüm. Ama kitaplarda yazanlar hep birşeyleri eksik bırakıyordu. Çeviri olduğundan mıdır yoksa adamlar bazı sırları açıklamak mı istemiyor diyordum. Geçtiğimiz günlerde annemin Mesut Yar’la Uyan Türkiye programında izlediği bir yazar “Evrenden Torpilim Var” adlı bir kitap yazmış. Kitapta yazarın yaşadığı olaylar, neden sonuç ilişkisi içerisinde anlatılıyor.
Kitabın henüz başlarında olsamda baya etkilendim bu konuda yazılar yazarak ışığımla etrafıda aydınlatmamın vakti gelmiştir artık diye düşündüm.

Yazar insanların bir enerji yaydığını (daha sonra açıklıyor ki bu düygularımız oluyor) enerjiyle evrenle iletişim kurduğundan bahsetmiş. (Aslında evren evren diyorlar ama ben bunu Allah olarak algılıyorum) Birde yaydığınız duygunun frekansı 0 ile 100 arasında değerlendirin diye not düşmüş. Altındada güzel bir tablo tabloyu detaylı biçimde açıklamıycam fakat kısaca 0 en kötü ruh halimiz, 100 ise en iyi ruh halimiz.

Sabah güne başladığınızda örneğin 45 frekansta yayın yapıyorsunuz. Karşılaştığınız olaylarda, insanlarda 45 frekansta. Şöyle bir düşünün insan kendini kötü hissettiğinde gerçekten başına kötü birşeyler gelir. Yada tam tersi iyi olduğunda ise çok iyi gider herşey hatta siz bile bu duruma şaşırırsınız. İşte olay insanın yaydığı frekansta yani yaydığın frekansa göre muamele görüyorsun

Genelde hayata pozitif bakan, güzel şeyler düşünen, güzel şeyler yaşayan biriyim kendimce. Yani sevdiğim bir işim var, dürüst cana yakın arkadaşlarım dostlarım diyebileceğim insanlar var, ailem var. Hayatımda tek olmayan şey bir ilişki. Ve canımı sıkabilen tek şeyde bu açıkçası, yoksa dünya yansa umru olmaz derler ya öyleyim.

Hep kendi kendimi sorgulayıp, “nerede yanlış yapıyorum?” sorusunu soruyorum kendime. Ama bir türlü işin içinden çıkamıyordum. Yani aynaya baktığımda dışarda bebek gibi kızları koluna takanlardan daha yakışıklı bir sıfat görüyorum. Bilgi ve kültür seviyem Türkiye standartlarının gayet üzerinde. Ne bileyim romantizm desen var, düşünce desen var, karşındakini anlama desen oda var. Bunu ben söylemiyorum birşeyler yaşamak isteyipte “ben seni arkadaşım olarak görüyorum” diyenlerin söylediği şey.

Bir değil iki değil üç değil. Her defasında tanıştığım bir insanla birşeyler yaşamak istediğimde “sen çok iyisin, çok tatlısın seni üzmek istemiyorum, arkadaş kalalım” yahu iyiyiz hoşuz o zaman niye benimle birlikte olmak istemiyorsun ki. İşte bu düşünce beni yiyip bitiriyordu.

Bunun sebebinide bu sabah farkettim, yazarın egosundaki aldatılma korkusu sebep biri iki yıllık, diğeri bir yıllık olan ilişkilerinin sonunda hep aldatılmış. Bunu farkettikten sonra düşüncelerini kontrol ederek bu korkudan uzaklaşmış ve şuan evlendiği kişiyle bir ilişkiye başlamış. Bende uzun zaman önce yaşadığım bir olayın izlerini hafızamdan silememiş olmam nedeniyle “arkadaş olalım” korkusu beynin egonun artık hangi kuytunun hangi köşesine nasıl yerleştirmişsem bir türlü mutlu olamadım. Ehhh be oğlum dedim kendi kendime yaktın kendini. Ama zararın neresinden dönülse kardır mantığından hareketle artık kara geçme zamanı.

Yani burda bir ders daha çıkartmak gerekiyor. Yaydığın frekans ne kadar yüksek gibi görünsede, bilinçaltı-düşünce-ego artık ne derseniz gerçekten yaydığın frekansla uyumlu değilse bir sonuç elde edilmez.

Yani şöyle düşünün kendinize çok güvendiğiniz bir olayda kesinlikle muvaffak olursunuz. Kendinize duyduğunuz güven, düşüncelerinizi o şekilde yönlendirir ve o yönde hareket edersiniz. Olay sonuç olarak olumlu olarak sona erer. Ama kendinize güveniniz yok, ağzınızda ben kendime güveniyorum sloganını tutturmuşsunuz. Ne fayda sağlar? elbette koca bir hiç.

Bu arada yazarın adını hiç geçirmemişim onu farkettim Aykut Oğut’a gerçekten teşekkür ederim. Kitaba verdiğim parayı ilk 50 sayfada haketti