Geçen yıl dünya basketbol şampiyonasında fırtına gibi esen basketbol takımımız şampiyonaya galibiyetle başladı.

Yok bu çok resmi daha doğrusu haber sitesi manşeti tadında oldu

Geçen yaz hop oturup hop kalkarak izlediğimiz maçların sonunda dünya ikincisi olan 12 dev adam bu gün güzel bir galibiyetle başladı şampiyonaya. Portekiz’i evire çevire yendi dersek herhalde abartmış olmayız.  Maç 79-56 bitmiş ben sadece ilk yarıyı izleyebildim. Hazırlık maçlarını takip etmediğim için yeni gördüğüm genç oyuncuların performansı gerçekten gelecek yıllar için ümit veriyor. Özellikle Enes Kanter televizyon başında alkışı kaptı benden. Hidayet gününde sayılabilirdi. Her zaman dikkatle takip ettiğim hayranı olduğum Kerem Tunçeri ise tam gösteremedi gibi kendini. Ama o zor maçların adamıdır şampiyona henüz yeni başladı

Periyotlarda şu skorlarla bitmiş.

Her maçın ardından yazı yazamayacağıma emin olduğumdan, ileri ki günler için not düşmek açısından yazılmış bir yazıdır.

Aksiyon macera filmi tadında bir anı yaşamak istedim durdum içten içe. Dün arkadaşımın biri haber sitelerinin birinde haberi görüp bana haber verdiğinde şaşırmaktan kendime 15 dakika boyunca gelemedim. İhsan Alyanak adlı vapurun dümeni kilitlenip Konak’ta fenere çarpmış zar zor geri dönmüş can kaybı yok.

Büyük fırsat kaçtı, artık vapurları adam akıllı bakımdan, yenilemeden geçirirler bir daha böyle olay çoooook zor yaşanır

AKP an itibariyle %50 civarı oy almış durumda.

Artık;
AKP’ye oy verenlere cahil demekle.
Fetullah Gülen cemaati bu işlerin arkasında demekle.
Oylar makarna bulgurla alınıyor demekle.
Bu seçimin sonuçlarını açıklamak mümkün değil.

Yukarıda söylediklerimin hepsi bir nebze doğru yani %50′lik dilimin bir kısmını kapsıyor. Geri kalanlar kim peki, hiç mi aklı başında adam bu partiye oy vermiyor? Bu kadar oyun içinde muhakkak var öyleside. Bu oy verenlerde yapılan düzgün işlerden duyduğu memnuniyetten veya istikrarın sürmesi için veriliyor diye düşünüyorum. Bizim gibi aciz vatandaşın kafasının basmadığı türden bir istikrar var memlekette TÜSİAD ıvır zıvır halinden memnun, kağıt üzerinde veriler çok güzel.

Bu istikrarı görenler ve AKP’nin diğer bazı yaptığı olumlu icraatlara (ücretsiz kitaplar, duble yollar, hastanelerle ilgili düzenlemeler gibi) dayanarak AKP’ye oy verenlerin bir kısmının yaptığı pislikleri de kabul etmediğini gözlemledim, gözlemliyorum.

Yaşanan onca rezil olaya rağmen insanların AKP’ye toz kondurmaması, konduramaması %50 oy alması ise bu güveni nasıl sağladıklarını merak ettiriyor ister istemez.

Ben çözemedim…

Göztepe sevgim çocukluk yıllarında okuldaki sıralara bulmacalardaki gibi yukarıdan aşağı soldan sağa tek “ö” kullanarak kazıdığımız göz göz yazılarıyla başladı.

Büyüklerimizden dinlerdik Göztepe’nin İstanbul takımlarına kök söktürdüğünü fuar şehirleri kupasında yarı finale kadar çıktığını. Tribünlerin tadı olmadığını da öğrendim elbet bu arada. Tribünde cep konyağıyla içini ısıtan amcam ve babamın “rakı masası kurarlardı ama sahaya bırak şişe atmayı çöp bile atan yoktu” dediklerinde çok şaşırmıştım.

Göztepenin 18 yıl aradan sonra tekrar 1. lige yani şimdinin süper ligine çıktığı sezonun son maçınında vanspor ile oynayıp kazanmıştı. O günden sonra gençliğinde verdiği enerjiyle bir çok maçına gittim karşıka maçında bıçaklanıp öldürülen gencin olayına kadar. 1. lige çıkan kadrodan forvet hasan, Galatasaraylı Ceyhun (Yılmaz’dı sanırım soyadı), kaleci Eşkiya Bülent, Zafer Biryol, Kurthan ilk aklıma gelen ve herhalde unutamayacağım isimler.

O günden beri maçına gitsem gitmesem büyük kocaman bir yeri var kalbimde. Bu yıl televizyon karşısında Göztepe maçlarını izlemek büyük keyif verecek…

Bank Asya 1. Lige hoşgeldik, sırada Süper Lig var

Önce türbanlı başbakan eşi, ardından türbanlı cumhurbaşkanı eşi gördük. Terörü unutmuştuk bitti diye sevinmiştik ama baktık ki hortlayıverdi birden. Sonrasında adı bile anılmayan daha doğrusu olmadığı varsayılan kürt sorunu tartışılmaya başlandı. TRT 6 kürtçe yayına başladı. Önce emekli askerler tutuklandı, ardından tutuklanamaz denilen muazzaf yani silah altındaki askerler tutuklandı. Komutanlar iftiralara dayanamayıp intihar etti patır patır. Askeriyenin en mahrem odalarına sivil savcılar girdi. Yolsuzlukların bini bi para oldu. Kendini bilmez bir siyasetçi televizyoncuların karşına geçip küfürü bastı. Teröristlerin ayağına hakim gitti, gazeteciler, profesörler içeri girdi. Deniz Baykal’ın mikili film kaseti çıktı, istifa etti. Sonradan sahte olduğu çıktı ortaya. Tarım bitti, hayvancılık can çekişiyor. Et ithali, zart ithali, zurt ithali başladı. 70 küsür yaşında azgın teke, 18lik kız ile evlendi. Sonra boşandı. Saniyeler içinde akla gelenler bunlar. Arada unutulanlar, ufak tefek kalanlar neler neler var kim bilir.

Refah partisi vardı bir dönem Necmettin Erbakan’dan korkardık adam topu topu 1 trilyoncuk para götürdü, şeriat gelecek falan diyorduk baktık ki paldır küldür asker indiriverdi koltuğundan. Siyasi yasak, kayıp trilyon davası derken mahkumiyetini affediverdi Abdullah Gül yaş ve sağlık durumundan dolayı. Sonra ne hikmetse canlandı bizim ihtiyar, saadet partisinin başına yerleşti şimdi. Bakıyorum da yetiştirdiği öğrencileri onu geçti boynuzun kulağı geçmesi gibi. Götürdükleri malları oturup hesap etmeye kalksam matematik bilgim kesmez, ülkeyi sürükledikleri kaos, dışa bağımlılık, satılan devlet malları falan filan derken baya baya ülkeye zarar verdiler ama hala tık yok millette öl dese rte ölecekler.

Artık şok habermiş, flaş habermiş, son dakikaymış kesmiyor bizi yani. Memleket bölündü diye, amerikan mandasına girdik diye bir haber çıkmadan kimsenin de umursayacağı yok herhalde…

Liderler sazı almış eline ordan oraya gezinip referandum için halkı “evet”, “hayır” diye ikna etmeye uğraşıp duruyorlar. Elbet her seçimde, her ülkede yaşanan bir durum. Fakat bizde her şeyin olduğu gibi bunun da bokunu çıkarmayı becerdiler sağolsunlar.

Referandum hariç her halt konuşuluyor. İthamlar ağırlaşıyor, hakarete vardı varıyor. Halk ne kazanıyor şimdilik hiç.

Referandum yani halk oylamasına evet diyecekler 12 Eylül darbecilerinin yaptığı anayasayı değiştirecekleri hatta yargılayabilecekleri için seviniyor, bir kısım hukukçular ve “hayır” diyecekler zaman aşımı var yargılayamazsınız geçti Bor’un pazarı diyor. Yine “hayır” diyecekler değişikliğinin asıl amacının yargı bağımsızlığına darbe vurmak olduğunu söylüyorlar, evet diyecekler ise tam tersine yargının bağımsızlığa kavuşacağını söylüyor. İnsan kime nasıl inansın şaşıp kalıyor.

Hiç mi ortak nokta yok derseniz değişecek olan 22 maddenin aslında herkes tarafından daha doğrusu muhalefet partileri tarafından kabul gördüğü fakat yukarıda bahsetmiş olduğum yargıyla ilgili değiştirilecek olan 2 maddenin falsolu olduğunu söylüyorlar. Hatta gelin bun ortak fikirde olduğumuz maddeleri mecliste geçirelim referanduma götürmeyelim teklifi bile geldi ama meclis öyle bir halde ki bir partinin nuh dediğine öteki peygamber demiyor o derece düşmünca tutum var.

Birde boykot edenler var ki onlara hiç girmemek lazım.

Sokaklarda partilerin, sivil toplum kuruluşlarının, öğrenci örgütlerinin çalışmaları sayesinde yolda yürüyemez olduk, her önümüze dikilen bir kağıt tutuşturuyor eline insanın. Televizyonda referandum haberleri, radyo desen oda aynı hakikaten artık bıktırdı.

Dipnot:Yazıyı tarafsız olarak tarihe not olması bakımından yazdım günlük…

Bizim memlekette sanki tek spor futbol. Haberlerde Fenerbahçe-Galatasaray-Beşiktaş haberleri döner durur. Spor kanallarında bile atletizme veya ne bileyim kareteye, judoya, güreşe yeterli yer verilmez.

31 Temmuz 2010 tarihi Türk spor tarihinin en önemli günlerinden biri olarak yaşandı dün gece. Niye mi? 100 Metre engelli gibi zor bir yarışta bir Türk kızı, hemde devşirme falan değil bildiğiniz kanlı canlı bir Türk kızı Avrupa şampiyonu oldu. O öyle sevindi ki kazandığı başarı sonrası, ekran başında belki 3-5 milyon insan onunla aynı sevinci yaşadı, göz yaşlarını tutamadı.

Daha önce cep herkülü Naim ile, Hamza Yerlikaya ile, Süreyya Ayhan ile yaşadığımız sevinçlerden belkide çok daha anlamlısını, çok daha büyüğünü yaşadık. Atletizmde ilk defa bir bayan sprint dallarında finale çıkıyor ve altın madalya alıyor.

Yarıştan önce bakıyorum, boynunda ay yıldızlı kolye, küpeleride aynı, ojelerinin yarısı beyaz diğer yarısı kırmızı. Belli ki inanmıştı…

Şimdi kendimden utanma vakti dün akşama kadar varlığından haberim olmayan, beni sevince boğan bu kıza ne kadar teşekkür etsem, etsek az…

Yarı finallerde Hollanda rahat şekilde Uruguay’ı eledi maç 3-2 bitti. Takımı sırtlayan her zaman olduğu gibi Roben oldu. Hollandaya karşı olan sempatim ve sevgimden ötürü finale çıktığı için illaki şampiyon olmasını istiyordum. Diğer yarı finalde Almanya-İspanya arasında oynandı. Kupaya damgasını vuran kahin ahtapot Paul turu İspanya geçer dedi. Maçtan önce Almanya’nın Arjantin galibiyetinde oynadığı futbolla İspanya’yı da ezip geçeceğini düşündüm açıkçası. Ama gel gelelim maç sırasında İspanya topu oynadı, Almanya oynatmamaya uğraştı ama 1-0 kaybetti.

Bu defa da Hollanda için üzülmeye başladım çünkü İspanya öyle güzel top çeviriyor, öyle iyi ataklar yapıyordu ki. Savunması çarşamba pazarına dönmüş olan Hollanda kesin kaybedecek diye düşündüm. Maç başladı ama tahminlerin aksine Hollanda iyi oynuyordu maç boyunca ispanyadan çok daha iyi pozüsyonlar yakaladı Hollanda hatta Roben tek başına maçı 2-0 yapabilecek kadar net pozüsyonlar buldu. Atamadı, atamadı da bizi ekran başında kahretti. Kupayıda 1-0′la İspanya aldı gitti.

Gelelim kahin ahtapot Paul’e, bu arkadaşın önüne iki kutu koyuluyor kutuların içinde elbette onun ilgisini çekmesi açısından midye var ve kutuların üzerindede ülke bayrakları var. Ama her ne hikmetse Paul gidip turu geçecek takımın kutusundakini yiyor. Bunu niye yazdım, tarihe not olsun ilerde bakıp “yahu bir ahtapot paul vardı ona noooldu?” geyiği döndürmek için…

Malum Türk erkeği için futbol vazgeçilmezdir, ben ise tam tersi futboldan nefret etme derecesine gelmiş durumdayım. Nedeni belli, saçma sapan takım muhabbetleri, aslında futbolun dostluk ve spor olduğunu unutan fanatikler, futbolcuların artık ruhunu kaybetmesi, başkanların hakemlere baskı kurması vs. vs. gibi sebeplerin yanı sıra “düz adamlık” tanımının en tepesinde futbol seven erkek olmasınıda sayabiliriz. (Bu düz adamlık mevzusuna ileride geniş kapsamlı gireceğim)

Futbola soğukluğum dünya kupası, şampiyonlar ligi, uefa kupası gibi uluslararası organizasyonlarda kayboluyor. Çünkü gerçekten iyi futbol izlemek insana keyif veriyor. Özellikle dünya kupası maçları ayrı bir hava, ayrı bir atmosferde oynanıyor. Bir şenlik, bir karnaval havasında oluyor gibi.

Neyse tarihe not düşmek açısından bu yıl dünya kupası güney afrikada düzenlendiğinide ekleyim (bize bir avrupa şampiyonası vermeyip güney afrikaya dünya kupası organizasyonu vermek eşşekliktir ama neyse).

Turnuva başlarken her zaman olduğu gibi favori Brezilya, Arjantin, İtalya (gruplardan çıkamadılar), Almanya olarak sıralandı. Şampiyona başladı çeyrek finallere gelindi toplam 3 maç ya izledim ya izlemedim sonuçlardan da pek haberim yok. Dün denk geldi Hollanda-Brezilya maçı. Brezilya’ya karşı sempatim var ama Hollanda’nın portakal renkli formaları çok hoş bunun yanında anlamsız bir sevgimde var onlara karşı. Şampiyonluk şansları bence çok zayıf olsa dahi Arjantin’i tuttuğum için Brezilya’nın yenilmesi büyük keyif olacaktı benim için. Neyse maç başladı Brezilya gerçekten iyi top oynuyor 3 pas yaptığında Hollanda defansı dağılıyor, başları dönüyor. Orta sahadan bir ara pası geliyor ve gol. 10. dakikada Hollanda golü yedi, içten içe üzülüyorum ama Brezilya’nın oynadığı futbolda hakikaten iyi. İlk yarı o şekilde bitiyor.

İkinci yarı Hollanda bir gol buluyor. Dönüm noktasıda bana göre burası. Çok iyi futbol oynayan, kendinden çok emin olan Brezilya baktım ki dökülüyor, panikliyor. Kriz yönetimi resmen sıfır. O özgüveni tavan yapmış takımdan geriye kalan 3-5 sinir krizi geçiren adam. Aradan 15 dakika geçiyor bir korner arkaya aşırtılan top ve gol. Brezilyanın zembereği bu andan itibaren boşalıyor. Melo yere düşen bir oyuncunun baldırına basıp doğrudan kırmızı kartı görüyor. Maç bitene kadar Hollanda 4 tane net pozüsyonda yavaş kalıp, bozuk para gibi harcıyor gollük atakları. Brezilyanın ise kayda değer 1-2 atağı var, ama sonuçsuz kalıyor.

Anlıyorum ki Brezilya o kadar büyük değilmiş, yediği bir golle darmadağın olan psikolojiyle Brezilya şampiyon olsaydı yazık olurdu. Hollanda’ya gelince 2-3 adam ile takım yürümeye çalışıyor. Şampiyon olmaları zor gibi görünüyor ama Brezilya’yı eledikten sonra neden olmasın?

İster istemez gözümün kenarından süzülen ama öyle fazla değil 1-2 damla yaşla doğruldum yerimden. Aslında Mustafa Kemal’in aramızdan ayrıldığı için değil. Bize bıraktığı herşeyin, yağmalanması, param parça edilmesiydi beni üzen. Hemde tam onu andığımız günde…

Televizyonun başına geçtim. Atatürk genç yaşta öldü diyorlar. Keşke biraz daha yaşasaydı diyorlar. Öyle olmasına öyle ama o yaşadığı hayatı öylesine dolu dolu yaşadı ki bir çok insanın belki bin kere yeniden doğsa, yaşasa yapamayacaklarını o bir ömüre sığdırdı.

Anlatmak belki yersiz, yersizde değil de. Tekrar gibi, temcit pilavı gibi olacak ama yazmamaktan daha iyidir böylesi.

Kısaca o Türk halkının insanca yaşaması için çabaladı, gerekli herşeyi yaptı. Sonrada cumhuriyetimizi bize yani gençlere emanet etti ve her insan gibi bedenen aramızdan ayrıldı. Fikirleri hala ona tüm kalbiyle, yüreğiyle, beyniyle bağlı olanlarda yaşıyor. Kendisinin en büyük eserim dediği Cumhuriyet yaşıyor.

Hainlere, satılmışlara, işbirlikçilere, yobazlara rağmen direniyor, ayakta.

Öldüğü günden beri bu kadar özlendiği bir dönem herhalde yoktur. Ama özlemek çare değil.

Uyan ey gençlik!