Meteoroloji uzmanları her sene atıp tutuyor yüz yılın soğuğu, bin yılın soğuğu geyikleri illaki her sene dönüyor. Yalnız bu sene fena halde tutturdular bu söylediklerini. İzmir son senelerde hiç olmadığı kadar soğuk, -’lerde geziyor termometreler sabah ve akşam saatlerinde. Yani tükürsek buz olacak, ki senelerdir buz görmemiştim 2-3 gündür su birikintileri sabah ve akşam saatlerinde buz tutuyor. Onun haricinde bu sene iyi yağmur da yaptı.

Havalar böyle peki memlekette neler olup bitiyor başlıktaki gibi kısa kısa onlara değinelim.

Hakkari Çukurca’da sınırdan kaçak mal geçiren 35 kişi yanlış istihbarat sebebiyle terörist sanılarak bombalandı. Ki halkın çoğu bunların zaten terörist olduğu kanısında. Siyasetçiler çıkıp özür dilediler, istihbaratı kim verdi suçlu kim diye aradılar. İhale yine bir askerin başına kaldı sonuç olarak. Ailelere de tazminat verme kararı çıktı. Cenaze törenlerinde tabutlara pkk bayrakları sarıldığını söylememe gerek yok herhalde.

Orgeneral İlker Başbuğ internet andacı davası kapsamında tutuklandı, bütün siyasetçiler böyle bir insanın tutuklu yargılanmasını doğru bulmuyor. Ama yargı delilleri karartma ihtimaline karşı tutuklu yargılamayı tercih etti.

5 yıl önce işlenen Hrant Dink cinayeti davası sonuçlandı, dava sonucu basit bir cinayet çıktı. Çete, örgüt, organize falan değil dediler. Siyasetçiler yine fikir bildirip yargıya burunlarını soktular. Yargı bağımsızlığı yargı bağımsızlığı diye yaygara yapılan ve yargının bu kadar bağımlı olduğu bir ülke her halde yoktur.

Fenerbahçe’yi şikeden dolayı ligten düşürmemek için bin bir takla atılıyor.

Kısacası düzgün giden hiç bir şey yok memlekette her zaman olduğu gibi. Dolar 1,85 civarlarında, altının gramı 97-98 lira, mazot 4 liraya dayandı. (bunları tarihe not düşmek açısından yazıyorum)

Birde Rauf Denktaş’ı kaybettik. Benim yaşlarda olup taş devri çizgi filmiyle büyüyenlere herhalde soyadı hep ilginç komik gelmiştir. Çocukluk dönemlerimde sık sık haberlerde, gazetelerde, televizyonlarda ismini duyduğum KKTC Cumhurbaşkanını sadece ismen yaptıklarını bilmeden severdim. Severdim diyorum çünkü televizyonda gördüğümüzde babamın bu adamı sevdiğini hissederdim. Televizyonlarda hep iyi şekilde bahsederdi. Tonton babacan tavırlı ama aynı zamanda ciddi bir adamdı. Zaman geçtikçe Kıbrıs Harekatı, Kıbrıs Sorunu konularının içine girdikçe bu adamı boşuna sevmemişim dedim. KKTC’yi Avrupa Birliği’ne davet edenlere “Türkiye olmadan cennete bile girmem” diyebilmiş bir insandan bahsediyoruz. Gazetelerin manşetlerinde “Kıbrıs davasına adanmış bir ömür” diye yer almış bir insan.  Mekanı cennet olsun.

Bana gelince hayatım aynı değişen bir şey yok demeye alışkınım ama artık eski alışkanlıkların yerini yenilikler almaya başladı. Hayatımda artık bir melek var, beni seven, koruyan, mutlu eden bir melek. 1 Aralık 2011 benim için bir milad diyebilirim.

Şimdilik kısa kısa bu kadar…

Küçük yaşlardan beri bitkilerle uğraşmayı pek sevmişimdir. Yağ tenekelerinde biber, yoğurt taslarında pencere önünde fesleğen yetiştiren annanemden, ful çiçeğini özene bezene yetiştirdikten sonra koparıp sapını domatese batırıp gelip gidip koklayan rahmetli dedemden geçen merak mı bu bilmiyorum.

Bu yaşıma kadar ufak tefek bir şeyleri yetiştirmiş, sonrasında tüketmiş bir insan olarak en başarılı olduğum tür biber. Elbette bilmemne köyü biber festivalinde ödül almış veya alacak değilim. Biber zaten kolay yetişiyor. Fazla büyük yer istemez, fazla özenli bakım istemez, fazla su istemez kendi halinde büyür çiçek açar bir bakmışsın biberler yenecek büyüklüğe ulaşmış.

Domates yetiştirme çalışmalarım hep yer sıkıntısından dolayı 2-3 tek  ufak domatesten ileri gidemedi, ona keza patlıcan yetiştirme çalışmaları ise 1 tek bile denemeyecek şekilde ufak patlıcancıklarla sonuçlandı. İşin elbette özü o patlıcanı, domatesi dalında, büyüme aşamalarında görebilme keyfini yaşamakta.

Haa birde geçtiğimiz senelerde çilek fidesi alıp çilek üretmiştim, kokusundan dolayı kıyamayıp çilekleri yiyemedim. Tarımda kullanılan ilaçlar, tohumların genetiğiyle oynanması falan derken meyveler sebzeler tatsız tuzsuz karton gibi bir hal aldı.

Hepsinin ötesinde insanın uğraşacağı, ilgilenebileceği birşeyler olması çok güzel. Bu yaz pencere önüne koyduğum 2-3 ufak saksıda roka, maydanoz, nane ve biber yetiştirme çalışmaları yaptım ve halen yapmaktayım

Yaz sıcaklarında rokalarım pek büyümedi maalesef ekim ayının başından bu yana coştular, maydanoz tohumlarım herhalde bayat olduğu için yeşermedi yeşeren 1-2 kökte öyle aman aman büyümedi.  Biberlerimi temmuz ayında tohum olarak yetiştirmeye başladığım için maalesef gecikti. Ekim ayında biber vermeye başladı şaşkın

En üstte biberlerin 2-3 gün arayla çekilmiş fotoğrafları var, altta ise rokalarım.

2007 yılından taa bu günlere kadar hep erteledim, ha bugün ha yarın diye. Hatta son 1,5 senedir hiç aklıma bile gelmedi diyebilirim. Arkadaşların “al artık ehliyetini kullanırsın işte benim arabayı ara sıra” demeleri bile heveslendiremiyordu beni, o derece ehliyetsizliği kanıksamıştım yani.

Şimdi yeni ehliyet alacak arkadaşlara yol göstermesi bakımından “ehliyet alırken gerekli evraklar” ve “ehliyet çıkartma işlemleri” konusunda bir şeyler karalamak istiyorum.

Öncelikle mecburen bir sürücü kursuna gidip kayıt oluyorsunuz. B sınıfı ehliyet için 18 yaşını doldurmanız şart. E sınıfı için yanılmıyorsam 22 yaşını doldurmuş olmanız gerekiyor.

Kursta zaten size ehliyet alırken gerekli evrakları söylüyorlar fakat ben size tecrübelerimden yola çıkarak daha ekonomik ve zahmetsiz yolları anlatmak istiyorum.

Ehliyet için sağlık raporu alacağınızda sakın sakın kursun size gösterdiği poliklinikten vs. almayın. Buralarda ortalama 25 TL fiyata alıyorsunuz sağlık raporunu fakat sağlık ocaklarında bu belgeyi ücretsiz olarak alabiliyorsunuz. Aile hekiminize gitmeniz ve yanınızda 1-2 vesikalık fotoğraf bulundurmanız gerekli. Raporda fotoğraf isteniyor, 2. foto ise her ihtimale karşı önlem. Yaşanmış tecrübedir eve gidip gelmezsiniz tekrar benim gibi Ayrıca kan grubunuz içinde buradan ücretsiz belge alabilirsiniz.

Savcılıktan adli sicil kaydı alırken de dikkat etmeniz gereken şey şudur. Adliyelerin önünde siz nereden adli sicil kaydı alınacağını anlayabilmek için sağa sola bakınırken veya birilerine sorarken işin çakalı olmuş adamlar hemen yapışıp hazır dilekçe satmaya çalışıyorlar fiyatı 1 TL, içeriden adliyenin kendi satış yerinden 10 kuruşa temin edebilirsiniz veya internet üzerinden çıktı alıp doldurabilirsiniz. İzmir adliyesi için dilekçe hazırlama ve çıktı alma bölümü yapılmış web sitelerinde http://www.izmir.adalet.gov.tr/AdliSicilKaydi.asp adresinden ulaşabilirsiniz.

Buraya kadar tamamsa şimdi gelelim sürücü kursuna yazılırken nelere dikkat edeceğiz. Size şehir içinde direksiyon derslerinde seçenek sunacaklar 10 ders, 3 ders, 5 ders için farklı fiyat çekecekler. Eğer araba kullanmayı bilmiyorsanız gerçekten bu kursları almanız çok faydalı olacaktır. Örneğin ben 10 ders için anlaşmıştım 9 dersine gittim. Hoca ayaklarıyla yandan müdahale ediyor, sizde ilk etapta bu işi anlamıyorsunuz ve arabayı kullanıyorum diye seviniyorsunuz ama işin aslı öyle değil maalesef. Daha sonra da hoca tamam artık sen gelme gerek yok diyor ve sizi resmen enayi yerine koyuyor. O yüzden son dersinize kadar gidin, şehir içinde direksiyon sallamış olursunuz en azından.

Yazılı sınavda özellikle sağlık bölümünde çok saçma şıklar olduğundan geçmeniz kolay, motorda teknik bilgi var fakat onada biraz çalışırsanız çok rahat geçersiniz, trafik ise hakikaten üzerinde çalışılması gerekiyor, geçiş üstünlükleri, trafik işaretleri vs. vs. önemli konular var ki zaten bunları öğrenmezseniz ilerde kötü sonuçların ortaya çıkması muhtemel. En azından biri sizi arabadan indirip tartaklayabilir malum burası Türkiye.

Şimdi yazılı sınav tamam, geldik direksiyon sınavına. Zaten kurs sizi sınav pistine götürüp 1-2 tur attırıp antreman yaptırıyor. Asıl iş sınav esnasında heyetin gözünü boyamak, çok bariz hata yapmadıktan sonra geçmemeniz mümkün değil. Direksiyona oturun, sakin olun, koltuğu ayarlayın, emniyet kemerini takın, dikiz aynanızı ayarlayın, yan aynaları ayarlayın ve sakince yavaş yavaş arabanızı sürün, sinyal vermeyi unutmayın. Bu işleri yaparken sizi lafa tutacaklar, gittiğiniz okul, yaptığınız iş klasik muhabbetler ile. Siz yoldan gözünüzü ayırmadan sorulara cevap verin. Bu işte tamam sınavıda geçtik, artık şunun şurasında belgeyi çıkartmak kaldı.

2011 yılının ağustos ayı itibariyle 252 lira harç ücreti, 67 lira trafikte belge ücreti veriyorsunuz. Trafiğe giderken dikkat edin elinizde sizi dosyayla gören takipçiler şu ana kadar saydığım tüm çakallardan da çakal bir şekilde size yanaşacaklar. Ehliyet işi varsa yardım edelim bilmemne diye yaklaşacaklar, hiç gerek yok böyle bir şeye. Daha sonra ise sizi trafik şubenin içinde gören çakal yaklaşıp mavi dosya alıp almadığını soracak. Almadıysanız “mavi dosya dediğin nedir hemşerim” diyen gözlerle bakacaksınız oda şurdan burdan bilmemnerden alacaksın diye seni kandırmaya çalışacak. İzmir için söyleyeyim “gel gidelim kardeşim şu iş bankasının yanında sokakta dernekten alacaksın” dediler. Ben kapıda görevli memura sorduğum için yemedim bu numarayı. Trafik şubenin içinde şöförler odasının satış yeri var 4 TL verip bir dosya alıyorsunuz, bunun içinde zarflar ve bir adet form var, o formu doldurup gerekli yerleri imzalayıp fotoğrafınızı yapıştırıyorsunuz. Ki bunu da orada size yardımcı olacak memurlar veriyor ve gerçekten çok yardımcı oluyorlar. Dosyayı verip bekliyorsunuz, bir memur sizi çağırıp parmak izinizi alıyor, parmak izinizi aldığında size ekstradan bir parmak izi belgesi veriyor, pasaport vs. işlemlerinde bunu yanında getir diyor bunu saklamak lazım herhalde güzelce. Daha sonra oradan bir sıra numarası alıp gidip dosyayı teslim edip 67 TL veriyorsunuz. Genelde aynı gün içinde 1-2 saat sonra sürücü belgenizi alıyorsunuz.

Bu bilgiler ışığında tüm şöfer adayları ve çiçeği burnunda şöfer kardeşlerime selam ederim

Neyse doğum günümüz geldi geçti. Bir yaş daha yaşlandık ama ruh yine aynı ruh. Hatta bir arkadaşım “bir yaş daha yaşlandın, nasıl hissediyorsun?” diye sorduğunda. “Dünden farklı değil” cevabı verdim ve gerçektende dünden farklı değil

Neyse şimdilik böyle işte…

Evde her olayı kriz haline getiren sinir küpü babam ufak bir sorunu yine memleket meselesi haline döndürmeyi, hafta sonunu zehir etmeyi becerdi. Tabii böyle durumlara bağışıklık kazandığım için  bıyık altından gülmekle yetindim.

Olaylar cumartesi akşamı annemin dış kapıyı açarken anahtarı kırmasıyla başladı. Cumartesi akşamı olduğu için kilit alacak açık yer bulamayan babam olayı abarttıkça abartarak “aksiliğe bak”, “hayır cumartesi akşamı çıkan olaya bak, hafta içi olsa bulurduk bi kilit”, “hep böyle şeyler beni bulur” tarzı cümlelerle dövünüp dururken yahu sakin ol boşver telkinlerimize kulak asmadı.

Daha sonra elinden her iş gelen karşı komşumuz olayların içine dahil oldu ama babam gidip yardım mı istedi, denk mi geldi bilmiyorum. Neyse kilit söküldü, anahtar çıkarılmaya çalışıldı bu sırada kaş yapayım derken göz çıkaran komşumuz kilidi komple dağıtmayı başardı. Kilidi eve götürüp “yarın sabah hallederiz, ben toplarım bunu” diyerek gece olaylarına son verdi. Ama ufak bir pürüzle. Gece saat kaçta geleceği belli olmayan alkolik amcam kapıyı nasıl açacaktı. Ufak pürüz gece saat 3 sularında babamın balkondan bakıp kapının önünde yatan amcamı görmesiyle biraz alevlendi. Alt katımızda babaannem ile aynı evi paylaşan amcamın annesinden yediği fırçayla son buldu.

Sabah kilidin toparlanamadığı bilgisiyle gelen (iyi niyetli) becerikli komşumuz babamın sinirleri tekrardan tepesine sıçrattı. Pazar günü nereden kilit bulacağız derdine düşen babamın imdadına iyi niyetli karşı komşumuzun kayınpederi ve çaprazdaki komşumuz ile yan komuşumuz yetişti. Hepsi emekli olan, yapacak iş arayan sıcak kanlı yardım sever komşularımızın bu halleri babamı çıldırttığı için aynı mahallede geçirdiğimiz 10 sene içinde hiçbiriyle samimi olmamış bilakis uzak durmaya çalışmıştı. Ama kader bu ya, yolları fena halde kesişmişti bu sefer

Kapının kilidini nasıl yapacaklarına dair fikirlerini paylaşan komşularımızın bana göre bir suçu kabahati yok hatta sevinilmesi gereken bir durum ama babam aynı fikirde değil Bu arada gelen komşular sokak kapısının genleşmeden dolayı açılıp kapanırken yere sürten kısımlarını tespit ediyor ve kapının tadilatına koyuluyorlar. Mahalle normal bir mahalle değil sanayi sitesi gibi olduğundan anında kaynak makinası, canavar gibi teçhizatlar ortaya çıkıverdi. Bu sürten kapı sorunu 4-5 kişilik bir ekibin 3-4 saat aheste aheste süren bir çalışmasıyla bitti. Pazar günü kilit alınacak yer bulunamadığı için kilit işi bir gün sonraya ertelendi ertelenmesine ama komşumuzun birinin “ben halledicem kilidi yarın araştırır alır gelirim takmaya para istemem bir hayır duası yeter, otomatıda yapalım hatta” demesiyle babamın sinirlerinin bir kat daha arttı. Çay kahve ikramlarından sonra komşularımız evlerine çekildi. Pazar seansıda böylece kapandı. “sanane be adam otomattan”, “niye işime bu kadar karışırlar”, “işleri yok yapacak gelmişler benle uğraşıyorlar” gibi cümlelerle sinirini dışa vuran babam en nihayetinde bu sabah komşulara inat yeni kilit almaya gittiğinde tesadüfen kilidi bir çilingire tamir ettirdi. Eh banada kilidi takıp bu olayı tarihe not etme görevi düştü

Sokaktan selamsız sabahsız geçmemek önemlidir. Eğe bir yere acil yetişmek gerekiyorsa koşa koşa geçilir sokaktan ki görenler işi olduğunu anlasın. Para bozdurmaya gelen komşuyu boş çevirmemek gerek mesela. Günde toplasan 100 liralık iş yapmayan esnafa 200 lira verip 5 liralık alışveriş yapan yadırganmaz, müşteride ezile büzüle çıkarıp verir 200 lirayı zaten. Çay ısmarlamak, iş durumuna göre tavla atmakta esnaflığın bir parçası elbet. Dükkanı besmeleyle açıp kazanılan ilk parayı yerden almak, akşam allah bereket versin diyerek besmeleyle dükkanı kapatmak.

Uzar gider bunlar. Ben ki dört duvar arasında kendi kendime çalışmaktan bunalmış bir insan olarak hakikaten bir kaç saatlik esnaflık hayatımdan çok memnundum. Bir tanıdığın düğmedir, kurdeledir, iptir, iğnedir vs. sattığı neyci olduğunu bilemediğim bir dükkanı var. Sık sık uğruyorum bu sıralar. Maksat boş vakti muhabbet ederek, gelen giden müşteriyle ilgilenerek değerlendirmek.

Yalnız işin zorluğuda var elbet, mesela dükkanın önünden gelip geçen yiyecek satıcıları problem. Tavuklu pilav, gevrek, çiğ köfte, şambali, macuncu, turşu suyu, kestaneci, darıcı yazarken ellerim yoruldu birde hesap edin önünüzden kokularını savura savura geçiyor bunlar.

Yinede arada dükkana gelen renkli kişiler ile (toplu iğneden memleket meselelerine geçiş yapanlarla) konuşmak, yoldan gelip geçen insanların telaşlı hallerini izlemek güzel oluyor en azından ofis ortamında insan yüzü görmeden çalışan ben deniz için güzel…

Telefon çalıyor. Arayan Deniz abim, çoktandır görüşmedik etmedik ama ya sever beni, bende onu sever sayarım. “Bayramda” diyor “Karaburun’a gidiyorum 3 gün oradayım tekne hazır Balıkçı Erol’u aradım, 3 gün tekne bizde. Motelde yerde hazır ben gidiyorum, istersen geçerken senide alayım ikimiz güzel bi tatil yaparız” diyor. İstiyorum istemesine ama içime sinmiyor gitmek. “Ben arar haber veririm sana abi” diyorum.

Bayram ya büyüklerimizin elini öpeceğiz ya, hani jilet gibi ütülü pantolonu yeni boyadığım ayakkabımı giyeceğim, 22 yaşında koca eşşek olmuşum ama utanmadan harçlık isteyeceğim belkide annanemden…

Ses etmeyeyim kimseye diye geçiriyorum içimden, hele bir arife olsun diyorum kendi kendime, o zaman bakarız.

Az sonra annem bitiveriyor yanıbaşımda, soruyorum:
- Teyzemler ne yapacak bayramda?
- Muğla’ya gidecekler eniştenin ailesini ziyarete
- Annanem?
- Oda Muğla’ya gidecek teyzenlerle
- Ablamlar?
- Tatile gidecekler
- Ne zaman?
- Arife günü çıkacaklar herhalde
- Teyzemler?
- Onlarda
- Öteki teyzem
- Bilmem, herhalde tatile gidecek onlarda

Eh annane yok, teyzeler yok, abla yok. Amcaları, babanneyi sabahtan ziyaret eder kaçarım bende, içime sinmese de “hem ağlarım, hem giderim” derim herhalde…

Neyse ki bugün öyle bir olay vuku buldu ki yazmadan edemedim. Daha önceki yazılara dönüp bakarsanız birşeyleri unutmakta üzerime olmadığını görürsünüz. Pazartesi pazartesi kalkıp büroma geldim etrafı biraz toparlayıp bilgisayar başına geçip ne var ne yok etrafa bakındım, haber okudum vs. vs. kısacası öğlene kadar vakit geçirdim.

Eh öğlen geldi, mide guruldamaya başladı. Dışarıdan atıştıracak birşeyler almak için çıktığımda anahtarımı yanıma almadığımı fark etmedim bile. Nevaleyi alıp kapının önüne geldiğimde şöyle ellerimle ceplerimi bir yokladım. Baştan aşağı kaynar su dökülmesi hissini yaşadım elbet Bir kaç dakika düşünme ve arkadaşlara akıl danışma işinden sonra çok duyduğum ama bugüne kadar hiç denemek için karşıma fırsat çıkmayan kredi kartı benzeri bir maddeyle kapı dilini iktirmek eylemini gerçekleştirmeye çalıştım. Bir kaç dakika ön araştırma ve fizibilite ile geçtikten sonra başarılı bir kapı açma operasyonuyla büroya girebildim

Hani böyle insanın içinden kahkahalarla gülmek gelir ya öyle bir kriz gelir gibi oldu. Bir iki ufak gülücükle, pişmiş kelle ifadesiyle işi kurtardık. Erhan’ı arayıp “oğlum artık sanat sahibi oldum” dediğimde dumura uğradı garibim. Ne diyorsun gibilerinden birşeyler söyledi “sanat sahibi oldum oğlum, altın bileziği taktım koluma” dedim yine anlamadı. Daha da açıklayıcı olması için “kapıyı açtım içerdeyim” dedim ve karşılıklı bir gülüşme sonrası bu yazıyı yazmak için bilgisayarımın başına geçtim…

Perşembe akşamı ilk sınav yerimi bulmak için yaptığım ön araştırmalar sonucu yola çıktım (google earth sağolsun). Okulu kolay bir şekilde bulmanın sevinciyle teyzeme gittim. Kuzenlerle ki kuzen dediğime bakmayın annem ailenin en büyüğü, bahsettiğim teyzemde en küçüğü ve aralarındada bir teyze ve bir dayı olunca yaş farkını düşünün neyse kuzenlerle ilk geceyi oynaya hoplaya zıplaya kısacası maymunluk yaparak geçirdim. Ertesi sabah asıl maceranın başlangıcıydı.

Teyzemin “benim çarşıda biraz işim var gel birlikte gidelim, oradan okuluna bakarız” demesiyle atladık arabamıza düştük yollara. Karşıyaka çarşısını kesen ara sokaklarda yaklaşık 2 saat kadar o biraz işi hallettik. Hani atalarımız keçinin sevmediği ot burnunun dibinde bitermiş derler ya benimki ona benzedi. Kadınlarla ne kadar alışverişe çıkmayı sevmediğimi kelimelerle anlatamam. Karşıyaka çarşıda iki saat o dükkan senin bu dükkan benim gezdik, gezmenin yanında fikir verme görevide bana düştü.(zevkime güvenen teyzeme teşekkürü borç bilirim)

Ordan çıktıktan sonra Çiğli 75. Yıl Teknik ve Endüstri Meslek Lisesini bulmak için çabalarımız başladı. Öyle kavşaklar yapılmış ki bilmeyen birinin yolunu bulması imkansız. Öyle ki okulu uzaktan görebiliyorum, “teyze bak okul şurda işte” diye kendimi yırtıyorum ama yolu bulamıyoruz. O arada okulu bulamamanın yanında üstüne yoğurtlu sos misali Çiğli-Menemen yoluna girdik üstelik geri dönüş için olan kavşağıda geçtik. Şuan bu satırları yazarken kendime şaşırıyorum nasıl böyle bir salaklık yaptım diye ama o an o kadar dumur bir vaziyet içindeydim ki geri dönmeyi bile akıl edemeyebilirdim Şükür ki arka sokaklardan kavşağa kadar geri dönüp ordan tekrar İzmir yönüne döndürdük arabanın burnunu.

İki şeritli yolda kırmızı ışıklarda tırı geçmeye korkan teyzem (tır sağ şeritte sabit durmakta bu sırada) önümüzdeki bir tır ve ek olarak 4-5 arabalık boş şerite girmeyerek orda bekliyor. Bende mantıken tırdan kurtulmak için onu geçmen lazım diye fikrimi belirttim ve o aradan geçmesini söyledim. Tam bu sırada karşıdan karşıya geçeyim mi geçmeyim mi diye böyle arada kalmış bir kadın gözüme çarptı. Ve bizi gülme krizine sokan şu cümle ağzımdan dökülüverdi “teyze bak dikkat et şu kadın yola atlıycak gibi bakıyor”. Evet belki şuan çok komik gelmeyebilir ama hemen akabinde o kadın yola atlayınca biz gülme krizine girdik.

Daha sonra tekrardan okul arama faaliyetlerine devam ettik. Bir kaç defa Anadolu caddesinde kamyonların bizi biçmesi tehlikesinide bertaraf ettikten sonra nihayetinde okula yaklaştığımı hissettim. Yoldan geçen bir öğrenciye okulu sorar sormaz “abi burdan dümdüz devam et solda görürsün” dediğinde yüzümde güller açtı ve çok şükür okulu bulduk.

Daha sonra teyzemin bana son bir numarası daha çıktı (sandım ama değilmiş). Koçtaş ve Carrefour’da sebze meyvelik arayışına geçtik neyse ki güzel istediği gibi birşeyi bulup aldı. Bunun yanında bir kaç saksı, çilek fidesi vs. de aldık.

Herşey bittiğinde 13:00 sularında çıktığımız eve 18:30 sularında hala dönememiştik. Son çalım olarak teyzem tansaşa beni sokunca çıkışta şöyle kendimi bir yola atayımda kurtulayım bu eziyetten diye düşündüm bu sırada teyzem “sen yola atlayacak gibi bakıyorsun” anladın mı şimdi o kadının halini deyince kahkahalar yine havalarda uçuştu neyse ki yola atlamadan, sağ salim evimize vardık. Teyze yeğen güzel bir gün geçirdik.

Sınavlar nasıl geçti derseniz eh işte orta şeker diyebilirim…

Arap saçı çok karışık olayları, karmakarışık olmuş durumları tanımlamak için kullanılan bir deyim malumunuz. Fakat arapsaçı denildiğinde gerçek anlamı olan ot gelir benim aklıma. Anason kokusu yüzünden itilip kakılmış hor görülmüş gariban bir ottur bu. Fakat seveni öyle sever ki hastasıdır.

Görünüşüde şöyle birşey, dereotuna benzer halde. Hiç bilmeyen için yukarıda yazdığım gibi kokusu anason gibidir. Anason ise güzide bir içeceğin ham maddelerindendir yani

Neyse bu otu genelde Giritli olanlar hakkını vererek pişirir ve yer. Yani kavurup üzerine yumurta kırmak falan evet güzel ama yeterli değil. Mesele bunun kuzu etli yemeğini yemek. Kokusundan dolayı ön yargıyla yaklaşan en azından 10 tane tanıdığım zorla tadına baktıktan sonra hastası olmuştur. Tabi yapan kişinin mahareti ve otun tazeliğide mühim burada. Ayrıca kol böreğinin içine ıspanak ve lor ekledikten sonra az birazda arapsaçı koyduğunuzda yapılan börek tadından yenmez bir hal alır hakikaten.

Bu otu bu kadar ballandıra ballandıra anlattık temini hakkındada püf noktalara dikkat çekeyim. Şimdilerde dikme arapsaçı çıktı piyasaya. Yani semiz otunun nasıl yabanisi ve evcili var bundada öyle. Yabanisinin boyu daha ufak oluyor, diğerleri kavak ağacı gibi up uzun saplı oluyor. Birde fiyattan kendisini belli ediyor doğadan toplananlar yaklaşık tarlada yetişenlerden 2 misli fiyata sahip oluyor.

Nereden çıktı şimdi bu diyeceksiniz elbet. Az önce öyle bir arapsaçı yemeği yedim ki bunu yazmazsam ukte olacaktı.

Annanemin otçusundan da biraz bahsedeyim tam olsun. Kendimi bildim bileli Çarşamba ve Pazar sabahları otçumuz gelir. Radika, turp otu, sarmaşık, ebegömeci, filiz gibi ineğin yediği hangi ot varsa kırda bayırda o otlardan getirir El kantarında yaklaşık olarak 1,5-2 kilo otu 1 kilo gibi tartıp verir. Bunun yanında mevsiminde hakikaten çıtır çıtır daha üzerinde tüyleri olan salatalıklar getirir. Taze fasülye falanda getirir arada ama hakikaten doğal olduğundan sadece 3-5 kilodur bu miktar ve kısaca yetişen alır. Süt her zaman vardır ve bu süt alınınca muhakkak sütlaç veya pirinç unuyla beyaz muhallebi yapılır annanenin evinde Tabi alışverişlerde yapılan pazarlık evlere şenlik, her seferinde tamam işte bu gün saç saça baş başa girecekler diyorum o derece ama sonunda iş tatlıya bağlayıp helalleşiyorlar çok şükür.

Sonunu bağlayacak yer kalmadı, bu yazınında sonu böyle olmuş olsun.
Hadi eyvallah…