Meteoroloji uzmanları her sene atıp tutuyor yüz yılın soğuğu, bin yılın soğuğu geyikleri illaki her sene dönüyor. Yalnız bu sene fena halde tutturdular bu söylediklerini. İzmir son senelerde hiç olmadığı kadar soğuk, -’lerde geziyor termometreler sabah ve akşam saatlerinde. Yani tükürsek buz olacak, ki senelerdir buz görmemiştim 2-3 gündür su birikintileri sabah ve akşam saatlerinde buz tutuyor. Onun haricinde bu sene iyi yağmur da yaptı.

Havalar böyle peki memlekette neler olup bitiyor başlıktaki gibi kısa kısa onlara değinelim.

Hakkari Çukurca’da sınırdan kaçak mal geçiren 35 kişi yanlış istihbarat sebebiyle terörist sanılarak bombalandı. Ki halkın çoğu bunların zaten terörist olduğu kanısında. Siyasetçiler çıkıp özür dilediler, istihbaratı kim verdi suçlu kim diye aradılar. İhale yine bir askerin başına kaldı sonuç olarak. Ailelere de tazminat verme kararı çıktı. Cenaze törenlerinde tabutlara pkk bayrakları sarıldığını söylememe gerek yok herhalde.

Orgeneral İlker Başbuğ internet andacı davası kapsamında tutuklandı, bütün siyasetçiler böyle bir insanın tutuklu yargılanmasını doğru bulmuyor. Ama yargı delilleri karartma ihtimaline karşı tutuklu yargılamayı tercih etti.

5 yıl önce işlenen Hrant Dink cinayeti davası sonuçlandı, dava sonucu basit bir cinayet çıktı. Çete, örgüt, organize falan değil dediler. Siyasetçiler yine fikir bildirip yargıya burunlarını soktular. Yargı bağımsızlığı yargı bağımsızlığı diye yaygara yapılan ve yargının bu kadar bağımlı olduğu bir ülke her halde yoktur.

Fenerbahçe’yi şikeden dolayı ligten düşürmemek için bin bir takla atılıyor.

Kısacası düzgün giden hiç bir şey yok memlekette her zaman olduğu gibi. Dolar 1,85 civarlarında, altının gramı 97-98 lira, mazot 4 liraya dayandı. (bunları tarihe not düşmek açısından yazıyorum)

Birde Rauf Denktaş’ı kaybettik. Benim yaşlarda olup taş devri çizgi filmiyle büyüyenlere herhalde soyadı hep ilginç komik gelmiştir. Çocukluk dönemlerimde sık sık haberlerde, gazetelerde, televizyonlarda ismini duyduğum KKTC Cumhurbaşkanını sadece ismen yaptıklarını bilmeden severdim. Severdim diyorum çünkü televizyonda gördüğümüzde babamın bu adamı sevdiğini hissederdim. Televizyonlarda hep iyi şekilde bahsederdi. Tonton babacan tavırlı ama aynı zamanda ciddi bir adamdı. Zaman geçtikçe Kıbrıs Harekatı, Kıbrıs Sorunu konularının içine girdikçe bu adamı boşuna sevmemişim dedim. KKTC’yi Avrupa Birliği’ne davet edenlere “Türkiye olmadan cennete bile girmem” diyebilmiş bir insandan bahsediyoruz. Gazetelerin manşetlerinde “Kıbrıs davasına adanmış bir ömür” diye yer almış bir insan.  Mekanı cennet olsun.

Bana gelince hayatım aynı değişen bir şey yok demeye alışkınım ama artık eski alışkanlıkların yerini yenilikler almaya başladı. Hayatımda artık bir melek var, beni seven, koruyan, mutlu eden bir melek. 1 Aralık 2011 benim için bir milad diyebilirim.

Şimdilik kısa kısa bu kadar…

Küçük yaşlardan beri bitkilerle uğraşmayı pek sevmişimdir. Yağ tenekelerinde biber, yoğurt taslarında pencere önünde fesleğen yetiştiren annanemden, ful çiçeğini özene bezene yetiştirdikten sonra koparıp sapını domatese batırıp gelip gidip koklayan rahmetli dedemden geçen merak mı bu bilmiyorum.

Bu yaşıma kadar ufak tefek bir şeyleri yetiştirmiş, sonrasında tüketmiş bir insan olarak en başarılı olduğum tür biber. Elbette bilmemne köyü biber festivalinde ödül almış veya alacak değilim. Biber zaten kolay yetişiyor. Fazla büyük yer istemez, fazla özenli bakım istemez, fazla su istemez kendi halinde büyür çiçek açar bir bakmışsın biberler yenecek büyüklüğe ulaşmış.

Domates yetiştirme çalışmalarım hep yer sıkıntısından dolayı 2-3 tek  ufak domatesten ileri gidemedi, ona keza patlıcan yetiştirme çalışmaları ise 1 tek bile denemeyecek şekilde ufak patlıcancıklarla sonuçlandı. İşin elbette özü o patlıcanı, domatesi dalında, büyüme aşamalarında görebilme keyfini yaşamakta.

Haa birde geçtiğimiz senelerde çilek fidesi alıp çilek üretmiştim, kokusundan dolayı kıyamayıp çilekleri yiyemedim. Tarımda kullanılan ilaçlar, tohumların genetiğiyle oynanması falan derken meyveler sebzeler tatsız tuzsuz karton gibi bir hal aldı.

Hepsinin ötesinde insanın uğraşacağı, ilgilenebileceği birşeyler olması çok güzel. Bu yaz pencere önüne koyduğum 2-3 ufak saksıda roka, maydanoz, nane ve biber yetiştirme çalışmaları yaptım ve halen yapmaktayım

Yaz sıcaklarında rokalarım pek büyümedi maalesef ekim ayının başından bu yana coştular, maydanoz tohumlarım herhalde bayat olduğu için yeşermedi yeşeren 1-2 kökte öyle aman aman büyümedi.  Biberlerimi temmuz ayında tohum olarak yetiştirmeye başladığım için maalesef gecikti. Ekim ayında biber vermeye başladı şaşkın

En üstte biberlerin 2-3 gün arayla çekilmiş fotoğrafları var, altta ise rokalarım.

Geçen yıl dünya basketbol şampiyonasında fırtına gibi esen basketbol takımımız şampiyonaya galibiyetle başladı.

Yok bu çok resmi daha doğrusu haber sitesi manşeti tadında oldu

Geçen yaz hop oturup hop kalkarak izlediğimiz maçların sonunda dünya ikincisi olan 12 dev adam bu gün güzel bir galibiyetle başladı şampiyonaya. Portekiz’i evire çevire yendi dersek herhalde abartmış olmayız.  Maç 79-56 bitmiş ben sadece ilk yarıyı izleyebildim. Hazırlık maçlarını takip etmediğim için yeni gördüğüm genç oyuncuların performansı gerçekten gelecek yıllar için ümit veriyor. Özellikle Enes Kanter televizyon başında alkışı kaptı benden. Hidayet gününde sayılabilirdi. Her zaman dikkatle takip ettiğim hayranı olduğum Kerem Tunçeri ise tam gösteremedi gibi kendini. Ama o zor maçların adamıdır şampiyona henüz yeni başladı

Periyotlarda şu skorlarla bitmiş.

Her maçın ardından yazı yazamayacağıma emin olduğumdan, ileri ki günler için not düşmek açısından yazılmış bir yazıdır.

2007 yılından taa bu günlere kadar hep erteledim, ha bugün ha yarın diye. Hatta son 1,5 senedir hiç aklıma bile gelmedi diyebilirim. Arkadaşların “al artık ehliyetini kullanırsın işte benim arabayı ara sıra” demeleri bile heveslendiremiyordu beni, o derece ehliyetsizliği kanıksamıştım yani.

Şimdi yeni ehliyet alacak arkadaşlara yol göstermesi bakımından “ehliyet alırken gerekli evraklar” ve “ehliyet çıkartma işlemleri” konusunda bir şeyler karalamak istiyorum.

Öncelikle mecburen bir sürücü kursuna gidip kayıt oluyorsunuz. B sınıfı ehliyet için 18 yaşını doldurmanız şart. E sınıfı için yanılmıyorsam 22 yaşını doldurmuş olmanız gerekiyor.

Kursta zaten size ehliyet alırken gerekli evrakları söylüyorlar fakat ben size tecrübelerimden yola çıkarak daha ekonomik ve zahmetsiz yolları anlatmak istiyorum.

Ehliyet için sağlık raporu alacağınızda sakın sakın kursun size gösterdiği poliklinikten vs. almayın. Buralarda ortalama 25 TL fiyata alıyorsunuz sağlık raporunu fakat sağlık ocaklarında bu belgeyi ücretsiz olarak alabiliyorsunuz. Aile hekiminize gitmeniz ve yanınızda 1-2 vesikalık fotoğraf bulundurmanız gerekli. Raporda fotoğraf isteniyor, 2. foto ise her ihtimale karşı önlem. Yaşanmış tecrübedir eve gidip gelmezsiniz tekrar benim gibi Ayrıca kan grubunuz içinde buradan ücretsiz belge alabilirsiniz.

Savcılıktan adli sicil kaydı alırken de dikkat etmeniz gereken şey şudur. Adliyelerin önünde siz nereden adli sicil kaydı alınacağını anlayabilmek için sağa sola bakınırken veya birilerine sorarken işin çakalı olmuş adamlar hemen yapışıp hazır dilekçe satmaya çalışıyorlar fiyatı 1 TL, içeriden adliyenin kendi satış yerinden 10 kuruşa temin edebilirsiniz veya internet üzerinden çıktı alıp doldurabilirsiniz. İzmir adliyesi için dilekçe hazırlama ve çıktı alma bölümü yapılmış web sitelerinde http://www.izmir.adalet.gov.tr/AdliSicilKaydi.asp adresinden ulaşabilirsiniz.

Buraya kadar tamamsa şimdi gelelim sürücü kursuna yazılırken nelere dikkat edeceğiz. Size şehir içinde direksiyon derslerinde seçenek sunacaklar 10 ders, 3 ders, 5 ders için farklı fiyat çekecekler. Eğer araba kullanmayı bilmiyorsanız gerçekten bu kursları almanız çok faydalı olacaktır. Örneğin ben 10 ders için anlaşmıştım 9 dersine gittim. Hoca ayaklarıyla yandan müdahale ediyor, sizde ilk etapta bu işi anlamıyorsunuz ve arabayı kullanıyorum diye seviniyorsunuz ama işin aslı öyle değil maalesef. Daha sonra da hoca tamam artık sen gelme gerek yok diyor ve sizi resmen enayi yerine koyuyor. O yüzden son dersinize kadar gidin, şehir içinde direksiyon sallamış olursunuz en azından.

Yazılı sınavda özellikle sağlık bölümünde çok saçma şıklar olduğundan geçmeniz kolay, motorda teknik bilgi var fakat onada biraz çalışırsanız çok rahat geçersiniz, trafik ise hakikaten üzerinde çalışılması gerekiyor, geçiş üstünlükleri, trafik işaretleri vs. vs. önemli konular var ki zaten bunları öğrenmezseniz ilerde kötü sonuçların ortaya çıkması muhtemel. En azından biri sizi arabadan indirip tartaklayabilir malum burası Türkiye.

Şimdi yazılı sınav tamam, geldik direksiyon sınavına. Zaten kurs sizi sınav pistine götürüp 1-2 tur attırıp antreman yaptırıyor. Asıl iş sınav esnasında heyetin gözünü boyamak, çok bariz hata yapmadıktan sonra geçmemeniz mümkün değil. Direksiyona oturun, sakin olun, koltuğu ayarlayın, emniyet kemerini takın, dikiz aynanızı ayarlayın, yan aynaları ayarlayın ve sakince yavaş yavaş arabanızı sürün, sinyal vermeyi unutmayın. Bu işleri yaparken sizi lafa tutacaklar, gittiğiniz okul, yaptığınız iş klasik muhabbetler ile. Siz yoldan gözünüzü ayırmadan sorulara cevap verin. Bu işte tamam sınavıda geçtik, artık şunun şurasında belgeyi çıkartmak kaldı.

2011 yılının ağustos ayı itibariyle 252 lira harç ücreti, 67 lira trafikte belge ücreti veriyorsunuz. Trafiğe giderken dikkat edin elinizde sizi dosyayla gören takipçiler şu ana kadar saydığım tüm çakallardan da çakal bir şekilde size yanaşacaklar. Ehliyet işi varsa yardım edelim bilmemne diye yaklaşacaklar, hiç gerek yok böyle bir şeye. Daha sonra ise sizi trafik şubenin içinde gören çakal yaklaşıp mavi dosya alıp almadığını soracak. Almadıysanız “mavi dosya dediğin nedir hemşerim” diyen gözlerle bakacaksınız oda şurdan burdan bilmemnerden alacaksın diye seni kandırmaya çalışacak. İzmir için söyleyeyim “gel gidelim kardeşim şu iş bankasının yanında sokakta dernekten alacaksın” dediler. Ben kapıda görevli memura sorduğum için yemedim bu numarayı. Trafik şubenin içinde şöförler odasının satış yeri var 4 TL verip bir dosya alıyorsunuz, bunun içinde zarflar ve bir adet form var, o formu doldurup gerekli yerleri imzalayıp fotoğrafınızı yapıştırıyorsunuz. Ki bunu da orada size yardımcı olacak memurlar veriyor ve gerçekten çok yardımcı oluyorlar. Dosyayı verip bekliyorsunuz, bir memur sizi çağırıp parmak izinizi alıyor, parmak izinizi aldığında size ekstradan bir parmak izi belgesi veriyor, pasaport vs. işlemlerinde bunu yanında getir diyor bunu saklamak lazım herhalde güzelce. Daha sonra oradan bir sıra numarası alıp gidip dosyayı teslim edip 67 TL veriyorsunuz. Genelde aynı gün içinde 1-2 saat sonra sürücü belgenizi alıyorsunuz.

Bu bilgiler ışığında tüm şöfer adayları ve çiçeği burnunda şöfer kardeşlerime selam ederim

Annem inanılmaz derecede böcekten, haşerattan korkan bir insan. Her şey ramazanın ilk günlerinde sahura kalktığım bir günde başladı. Gece uyku sersemliğiyle fırt diye buzdolabının arkasına giden bir şey gördüm. Gözlerim yanıldı sandım, konduramadım, inanmak istemedim. Ertesi akşamda aynı manzarayla karşılaşınca dünyam başıma yıkıldı resmen.

Evi bir fareyle paylaştığıma mı yanayım, annemin durumu öğrendiğinde vereceği tepkiye mi yanayım bilemedim. Ertesi gün durumun ortaya çıkmasıyla annemin evi terkedip annaneme geçici süreyle (fare yakalanana kadar) yerleşmesi bir oldu. Akşam eve geldiğimde ne babam, ne annem evde yoktu. İftarımı yaptıktan sonra babam gelip sanki olayın sorumlusu benmişim gibi fırçaladı. Annemde telefonla açıp “niye söylemiyorsun fare var diye, fareyi besleyecek miydin?” fırçasına maruz kaldım.

Ertesi gün en etkili ve klasik yöntemlerle fareyi yakalamak için harekete geçtim. İşte denediğim kah başarılı, kah başarısız…

Fare Yakalama Yöntemleri

Fareleri yakalamanın en basit yöntemi gibi görünse de püf noktaları varmış bu işin. Aldığımız zehir kağıt poşetlerin içinde mavi bir zehirdi. Özellikle elle değmeyin önerileri aldık. Fareler insanın kokusunu çok çabuk alıp o kokudan dolayı zehiri yemediğini söylediler. Bizde bunu uyguladık. Sonuç olarak yaklaşık 15 gün boyunca evin çeşitli yerlerinde duran yemlere hiiiiç dokanan olmadı. Daha sonra ilaçlama şirketlerinin siyah kutuların içine bu yemleri koyduklarını öğrendim. Dondurma kutularından fare yem kutuları yaptım, tek tarafına delik açarak içine zehiri koydum. Aynı akşam fare kapanla yakalandığı için nasıl bir sonuca ulaştığını bilemiyorum.

Kapanı kuytulara köşelere kurmak ve peynire el sürmemek kaydıyla kapanı kur önerisini aldım. Peynir takılan telin diğer ucunu kapanın kapağına tutturmak esas bu kapanda. Teli ise çok hassas olacak şekilde takmak gerekiyormuş. Yaklaşık 10 gün boyunca kurulu duran kapan dün gece başarıya ulaşarak fareyi yakalamamızı sağlayan araç oldu.

Tom’un jerry’i yakalamaya çalışırken kurduğu ve üzerine tüy düşünce bile kapanan farenin kafasını kıstırma mantığıyla çalışan kapan gerçekten çizgi filmdeki gibi hassas fakat yaklaşık 4-5 gün kurulu duran kapan işlev görmedi. Özellikle üzerine gazete kağıdı tarzı birşey koyun ki fare merak edip baksın demişlerdi bizde öyle yaptık fakat bu yöntemde sonuç vermedi.

derby gibi kokan bir yapıştırıcı aldık. Fiyatı 5 TL’imiş. Üzerinde yazana göre kalın bir karton veya tahta üzerine kalın bir tabaka halinde sürün daha sonra üzerine yem koyun yazıyordu. Özellikle çok umutlu olduğum bir yöntemdi. Evin 5 farklı noktasına bu yapışkandan sürülmüş, üzerine yem koyulmuş (tulum peyniri) kartonlardan yerleştirdik. Fakat sonuç olarak yaklaşık 1 hafta boyunca bırakın fareyi karınca bile yakalanmadı. Ayrıca döküldüğü yerlerden, elden temizlemesi inanılmaz zor. Üzerinde zaten benzin ile temizleyin yazıyor.

Bu arada fare yakalanana kadar annem 1-2 gün gelip evde kaldı. Evi harabe halinde bulmayı düşünen annem şaşkınlıktan bir hal oldu. 25 senelik evlilik hayatında babam ilk defa bulaşık yıkadı, yerleri süpürdü, evi çekip çevirdi. Annemsiz ilk gün sabah uyandığımda mutfaktan gelen tıkırtılara babam kahvaltı hazırlıyordur diye düşündüm. Fakat mutfağa girdiğimde şok geçirdim çünkü babam tıkırtıları bulaşık yıkarken çıkartmış. Akşamda yemek yediğim tabağı öylece bırakınca  ”oğlum artık bekar evi burası herkes tabağını bardağını yıkayacak” diye ayar verdi. Arada geçen aşağı yukarı 15 gün boyunca işler böyle yürüdü. Son 2 gece farenin yattığım odada izler bırakmasıyla balkonda yattım. Evimizin konumu itibariyle inanılmaz rüzgar alan balkonda 2 gece boyunca kendimi şarapçı gibi hissettim, sabahlara kadar tir tir titredim.  Fare yakalandı ve sonunda ara ara eve gelen evi temizleyip derleyip toplayan canım annem gönül rahatlığıyla eve geldi.

Herhalde 1 hafta boyunca evi temizlemekle uğraşacak

Aksiyon macera filmi tadında bir anı yaşamak istedim durdum içten içe. Dün arkadaşımın biri haber sitelerinin birinde haberi görüp bana haber verdiğinde şaşırmaktan kendime 15 dakika boyunca gelemedim. İhsan Alyanak adlı vapurun dümeni kilitlenip Konak’ta fenere çarpmış zar zor geri dönmüş can kaybı yok.

Büyük fırsat kaçtı, artık vapurları adam akıllı bakımdan, yenilemeden geçirirler bir daha böyle olay çoooook zor yaşanır

Bir kaç gündür kayıtlarının XML halinde yedeği alınmış bir e-ticaret sitesinin bilgilerini farklı bir e-ticaret yazılımına eklemeye uğraşıyorum.  Daha doğrusu uğraşıyordum, veri kaybı yaşamadan işlem halledildi.

Gelelim yaşadığım ve çözümünü paylaşmak istediğim soruna gelelim.

Veritabanına  212,99 gibi bir ondalıklı sayıyı kayıt ederken hata almamla başladı olay. Veritabanında veri tipi olarak “Decimal (10,2)”  görünüyordu. Yani 10 basamağa kadar bir tam sayı ve 2 basamaklı ondalık kısmını bu alana kayıt edilebilir. Ama ASP ile kayıt etmeye çalıştığınızda edemiyorsunuz maalesef.

İlk araştırmalarım sırasında CDbl() şeklinde hazır bir fonksiyon buldum.

veri=CDbl(veri)

Şeklinde deneme yapmama rağmen aynı hatayı almaya devam ettim.
Daha sonra farkettim ki veritabanında , yerine . ile ondalık kısım ayırılmış.

bunuda

veri= replace(veri , "," , "." , 1 ,-1 , 1)

şeklinde virgülleri noktayla değiştirip sorunu hallettim. Veriyi yazdırırkende tam tersi şekilde replace etmeniz gerekiyor yanlış anlaşılma olmaması için.

Bugün doğa için bir şeyler yazıp çizmek istedim. Çünkü hariçten gazel okumayı çok seviyoruz, hepimiz çevreciyiz sözde ama yerlere çöp atan, denize içtiği biranın şişelerini atan, pikniğe gidip oraya buraya çöplerini saçan biziz maalesef. Gerçi yazıp çizmenin ötesinde harekete geçmiş bulunuyorum.

Ev yaşamında kullandığımız cam, plastik, kağıt, teneke tarzı geri dönüştürülebilir maddeleri pek önemsemeyip genelde normal çöpe atıyoruz. Oysa ki ilk okul sıralarından itibaren geri dönüşüm ile ilgili öğretilen bir çok şey olmasına rağmen bu konuya pek önem vermiyoruz toplum olarak. Gerçi plastik, teneke kutu, kağıt toplayanlar var ve büyük bir sektör halinde bu iş. Fakat bu işi bir düzen içinde, dikkat ederek, duyarlılık göstererek yapmak daha doğru diye düşünüyorum.

İzmir için söylemek gerekirse bazı semtlerde organik atıklar ile kağıt, cam, plastik tarzı geri dönüştürülebilen atıklar ayrı ayrı toplanıyor. Fakat çoğu semtte bununla ilgili hiçbir çalışma, hiçbir toplama faaliyeti yok.

Bir kaç haftadır sıcakların bastırmasıyla cam şişede meyveli soda tüketimim arttı günde 1-2 şişe içiyorum. Attığım şişelerin sayısı artınca biriktirmeye karar verdim. Şu an şişeleri biriktirme aşamasındayım. Eğer ileri ki dönemde bu şişelerden gelir elde etme konusunda bilgi edinebilirsem onuda paylaşacağım. Eğer böyle bir iş gelirden çok gider elde ettirecek şekildeyse bu şişeleri toplayan bir yerler mutlaka vardır, bu kişilere, kurum veya kuruluşlara ulaşıp edindiğim bilgiyi yine buradan paylaşacağım.

Neyse doğum günümüz geldi geçti. Bir yaş daha yaşlandık ama ruh yine aynı ruh. Hatta bir arkadaşım “bir yaş daha yaşlandın, nasıl hissediyorsun?” diye sorduğunda. “Dünden farklı değil” cevabı verdim ve gerçektende dünden farklı değil

Neyse şimdilik böyle işte…