Aydın Boysan

Bizim milletimiz dirinin kıymetini bilmez, körü öldürür badem gözlü yapar, keli öldürür sonra sırma saçlı yapar. Sevdiğini kaybetmeden değerini bilmez.

Ben böyle olmasın diye hayranı olduğum değerli insan Aydın Boysan için birşeyler yazmak istedim bu gün.

Aydın Boysan ile tanışmamız bir bayram gününe rastlar. Eski bayramları anlatan hoşsohbet bir ihtiyar. Dinlemeden olmaz dedim oturup izledim programı baştan sona. Hani herkes yaşar ama herkes anlatamaz derler ya Aydın abi öyle biri işte. Çocukluğunda hayran olduğu konşusu Muazzez hanımı bir tasvir edişi var ki sanki Muazzez hanım evinin eski iki kanatlı tahta kapısını açmış tam karşınızda duruyor tüm zerafetiyle. Samatya sokaklarını anlatıyor, arkadaşlık-komşuluk ilişkilerini anlatıyor. Futbol oynadığı takımı takımda oynayan “Ayı Hayri” yi anlatıyor. (takımın adı çok karışıktı şuan aklıma gelmiyor) Ağzından kelimeler değil bal dökülüyor.

Rakı üzerine yaptığı sohbetlerde ise insanı en yakın tekel bayiine koşa koşa sürükleyebilecek şeylerden bahsediyor. Rakıyı nikahlı karısı, diğerlerini ise arada yapılan kaçamaklara benzetiyor. Hatta Rusya’da katıldığı bir davette vodka içen ruslar şarkılarla gülüp eğlencenin dibine vurduğunda, ustaya sende bir şarkı söyle diyorlar. “Bir gazel çektim” diyor usta “bütün ruslar kendinden geçti, hepsi offffff çekti” diye beni ekran başında yere yatırıyor.

Ama o bu hoşsohbet olmanın ötesinde aslen bir mimar, sonralarında ise yazarlığa adım atıyor. Hürriyet gazetesinde tam 10 yıl, akşam gazetesinde ise 3 yıl köşeyazısı yazıyor. Şuan yayınlanmış 30′a yakın kitabı var.

Allah sana nice sağlıklı, yaşlar, yıllar verir Aydın usta…