Özlemekten Fazlasını Yapmak Gerek

Atamın 71. ölüm yıldönümünde televizyonun sesiyle uyandım. Yataktan kalkmak istemedim beş-on dakika oyalanayım dedim. Tam o sırada sirenler çalmaya başladı. Saat 09:05…

İster istemez gözümün kenarından süzülen ama öyle fazla değil 1-2 damla yaşla doğruldum yerimden. Aslında Mustafa Kemal’in aramızdan ayrıldığı için değil. Bize bıraktığı herşeyin, yağmalanması, param parça edilmesiydi beni üzen. Hemde tam onu andığımız günde…

Televizyonun başına geçtim. Atatürk genç yaşta öldü diyorlar. Keşke biraz daha yaşasaydı diyorlar. Öyle olmasına öyle ama o yaşadığı hayatı öylesine dolu dolu yaşadı ki bir çok insanın belki bin kere yeniden doğsa, yaşasa yapamayacaklarını o bir ömüre sığdırdı.

Anlatmak belki yersiz, yersizde değil de. Tekrar gibi, temcit pilavı gibi olacak ama yazmamaktan daha iyidir böylesi.

Kısaca o Türk halkının insanca yaşaması için çabaladı, gerekli herşeyi yaptı. Sonrada cumhuriyetimizi bize yani gençlere emanet etti ve her insan gibi bedenen aramızdan ayrıldı. Fikirleri hala ona tüm kalbiyle, yüreğiyle, beyniyle bağlı olanlarda yaşıyor. Kendisinin en büyük eserim dediği Cumhuriyet yaşıyor.

Hainlere, satılmışlara, işbirlikçilere, yobazlara rağmen direniyor, ayakta.

Öldüğü günden beri bu kadar özlendiği bir dönem herhalde yoktur. Ama özlemek çare değil.

Uyan ey gençlik!