Çeşme / Alaçatı

Perşembe günü ani bir planla saat 5 suları evden çıkıp. Arkadaşlarla (Görkem,Ebru ve Ben) Alaçatı’ya Erhan’ın yanına gittik. Yazlıkta yalnızlıktan kafayı sıyırmak üzere olan kardeşimizin imdadına hızır gibi yetiştik. Önce biraz oturup hasret giderip sohbet ettik ve Denize mi girsek? Havuza mı? gibi zor bir soruya cevap arayışlarından sonra doğru cevabı bulup doğru denize girmeye gittik. Suda pek bi soğuktu ilk etapta resmen donduk tabii sonra alışıyor insan ama o alışana kadar geçen süreç zorlu geçiyor Neyse sudan çıkınca normalde bira sevmeyen bir insan olsamda canım bira çekti. Erhanla, Görkemi bakkala yolladık onlar gelene kadar tahminimce İtalyan veya İspanyol bir aile yanımızda gayet mutlu bir tablo çizdiler bende bunları çaktırmadan izliyorum yani sakın yanlış anlamayın 3 çocuklu bir aile ve en küçük çocukları çok tatlıydı ona bakıyordum. İsteyerek kulak misafiri oldum ve “hoppalaaaaaaaa” diye çocuklara takla attırma olayının sadece bize özgü olmadığını ve “hoppalaaaaaaaaaa” kelimesinin global bir kelime olduğunu öğrendim Bu arada elimle kumları incelerken Ebru’dan “ne o tago kumu mu inceliyorsun” sözü geldi ben gerçekten dalmış kum tanelerine dikkatli dikkatli bakıyordum içimdeki megaloman harekete geçti ve “yaaa ne yapayım insan araştırmacı soruşturmacı olmasın” dedim tabii şaka olaraktan.
Neyse biralar biraz geçte olsa geldi denizin, kumun ve muhabbetin tadını çıkara çıkara vakit geçirdik. Aslında sadece denize girmek için denize gitmeyeli 2-3 yıl oluyor. Devamlı balığa gittiğim için denizede hep o aralarda giriyordum. Öyle boş boş denize girmek biraz garip gelsede güzeldi. Güneş yüzünü kaybettirince eve döndük, havuz öyle tahrik edici duruyordu ki dayanamadık havuzdada baya vakit geçirdik.
Emine teyzemiz bize çok şahane yemekler hazırlamış. Bizde zaten kurt gibi acıkmıştık bir güzel karnımızı doyurup sohbet ettik. Eh saat 10 oldu zaten. İzmir’in yolunu tuttuk.
Kısa ama öz bir deniz gezisi oldu bizim için. İşte böyle günlük abi…