Hava ayaz mı ayaz, ellerim ceplerimde…

Bir kaç gündür çok soğuk yani hava İzmir’de ne kadar soğuk olabilirse işte o kadar soğuk. Sabah akşam yollarda hep dilimde bu şarkı bir yandan yürüyor bir yandan da mırıldanıyorum.

Barış abi aklımdan çıkmıyor bu aralar, zaten hiç çıkmamıştı ama ne bileyim şu son günlerde sanki onu daha fazla özler gibiyim. Herkesin sevdiği ve sempatik biriydi. Çok farklıydı, parmaklarında yüzükler doluydu, saçları up uzun, bıyıkları bi acayipti. Ama onu çok seviyorduk. Hani biz marjinal olan, bize yabancı gelen şeyleri sevmeyiz ya ondan bunun üstüne basıyorum. O hepimizden farklıydı ama iyiliği, sempatikliği, şarkılarındaki o güzel duygular ona hayran bıraktı, kalbimize taht kurdurdu bizim nesilin BARIŞ abisi oldu.

Dünyanın her yerini onunla gezdik, ıspanağı sevmesek hatta nefret etsek bile onun sayesinde yedik, yine onun sayesinde süt içtik ve arabanın ön koltuğunda katiyen oturmadık. O sanki bizim öz abimizdi ve sanki birbirimizi tanıyorduk. 90′lı Yılların başında çocuk olan herkes bu dediklerimi çok iyi anlamıştır.

O kadar çok şey geçiyor ki içimden bir türlü toparlayıp kelimelere dökemiyorum.  Ki onun için ne söylesem biliyorum ki yeterli gelmeyecek hep anlamı eksik olacak.

Ben yine soğuk havalarda sokakta yürürken onun şarkısını mırıldanıcam, hüzünlendiğimde onun şarkılarını dinliycem, ıspanak yemeğini hala sevmesemde yiycem ve eşşek kadar olmuş olsamda ara sıra süt içicem. Kalbimdesin Barış abi…