Neyse efendim klasik olarak girdik mevzuya. Klasik olarak işte nerede eski bayramlar vıdı vıdı vıdı demektense bir kerecikte iyi olumlu eleştri yapayım.

Kurban bayramında her köşe başına bayramdan 1 hafta önce meee mee diyen kuzucukları, koyuncukları ve hatta koçları bağlardı millet. Bir kaç vakte kadar kesilecek olmalarından dolayı geceleri sesleri insanın içini burkardı yada en azından benimkini burkardı. Gerçi çocukluk dönemimde bu sesten korkardım halbuki ne kadar zararsız, ağır başlı, efendi bir hayvan şu koyun milleti.

Kokusuna ne demeli, yanlarından gelip geçerken insanın burnun direğini kırardı. İnsana kısa süreli köy ortamı havası yaşatırdı belki ama köydeki doğal ortamdan uzak, şehrin gürültüsü, betonu içinde o köydeki halleri gibi güzel gelmezdi.

Ya o kurban bayramı sabahları. Etraftan gelen satır sesleri hala kulaklarımda yankılanıyor. Sokaklarda oluk oluk kan akar, her köşe başında üzerinde dumanı tüten etler leğenlerde gözünüzün içine girerdi.

Belki hala anadoluda böyledir durum bilemiyorum. Ama İzmir bu görüntüleri son 2 yıldır aştı çok şükür. Belediyenin kesim yerlerinde hayvanlar kesiliyor. Yada büyük marketlerde bu iş yaptırılıyor.

Bu gün kurban için vakit bulamayan enişteyle yarın sabahtan hayvan pazarına gidicez. Bakalım pazarlarda, kesim yerlerinde durum nasıl…

Gerçi 3 günlük bayram bitti fakat ancak birşeyler karalayacak istek ve şevk geldi.

Yozlaşan bayramlardan daha doğrusu insanlardan dert yanmak istiyorum biraz. Artık etrafımda kime sorsam “bayram benim için sadece tatil” diyor. En olumlu yanıtı veren bile “bayramda artık heycanlanmıyorum sıradan bir gün gibi, tabi yinede önemli” diyerek geçiştiriyor.

Bayram denildiğinde benim aklıma ilk gelen (kavramsal olarak değil çağrışım olarak) yeni kıyafetler, yeni olmasada temiz jilet gibi ütülü kıyafetler geliyor. El öpmek onun ardından ikinci sırada. Annanemin baklavası üç. Bayram sabahı annemin “hadi geç kalıyoruz, çabuk olun, bir bayramda erken hazırlanıp çıkalım şu evden” deyişi dördüncü sırada geliyor.

Bayram bir zamanlar büyüklerin ziyaret edilmesi, küslerin barışması, çocukların sevindirilmesi gibi güzel hadiselerin yaşanacağı bir kaç günü ifade edermiş. Şimdi ise telefona gelen “bayramınızı en içten dileklerimle kutlar mutluluklar dilerim mesut bahtiyar” gibilerinden klasik bir cümle ve ardından ad soyad yazılan mesajlarla bayram kutlanır oldu. Birinci derece akrabaları bile insanlar ziyaret etmez hale geldi. Çünki artık bayram=tatil oldu. İnsanlar bayramda nereye kaçacaklarını düşünüyor artık. Bir dönemin kent reklamındaki gibi yaşlıları gözü kulağı kapıda bekleteceklerini akıllarının ucundan bile geçirmiyorlar. Tatile gitmeyen veya önce el öpüp sonra tatile kaçan anne babaların çocuklarıda kim fazla para verirse onun elini öper, onu daha çok sever haldeler. Daha 5 yaşında kuzenim bile elimi öptükten sonra neredeyse boynuma sarılıp harçlık isteyecek halde.

Materyalistlik, bencillik, sözde çağdaş yaşam artık bayram ruhunada tecavüz etti teknolojinin katkılarıyla… Gözümüz aydın