İzmir’in bir zamanlar şirin bir köyü olan Zeytinalanı şimdilerde kasaba denebilecek kıvamda bir yer. Çok yakın bir dostumun ve tanıdığım tüm kuzenlerinin arkadaşları olan Hasan-Hüseyin kardeşlerin asker eğlencesi için oraya davet edildim. Eh davete icabet adettendir gitmemek saygısızlık olur diyerekten Cumartesi günü öğle saatlerinde Erhan’la birlikte yollara düştük. Zeytinalanına geldik, bir kaç tanıdıkla merhabalaşıp, el öpüp, çaylarını içtikten sonra. Yerleşimin daha az olduğu yerdeki asıl davetli olduğumuz yere gittik. Allah’ım o ne güzellik. İncir ağaçları, bahçede envayi çeşit sebze, inekler(doğal olarak hafif bir tezek kokusu), ciğere fazla çekildiğinde kafa yapan bol oksijenli bir hava ve şehrin inanılmaz gürültüsünden patırtısından eser olmayan sessiz bir ortam.

Herkesle şöyle bir merhabalaşıp nereye otursak diye yer ararken şöyle güzel bir dut ağacının altını seçtik. Zaten hazır olan masaya kurulduk bir güzel. Başladık hafif hafif yemekleri yemeye ve sohbet etmeye. Arada geçen boşnakça kelimeleri ya Erhan tercüme ediyor yada söyleyen kişi bana dönüp söylüyor anlıycağınız muhabbet gırla. Birbirinden güzel yemekler, mezeler, salatalar insanın her birinden birer lokma tadarak doyabileceği bir sofra. Birde müzik olsa diyorsunuz ama oda var merak etmeyin hali hazırda bir davul ve bir zurnacımız mevcuttu. Türk insanı ağzıyla içmeyi beceremediğinden ötürü ufak bir kavga çıktı. Yine fazla kaçıran biri havaya ateş edeceğine davulcuya doğru ateş edince ortalık karıştı davulcu attı kendini yere. Bize biraz daha uzak olduğundan biz davulcuyu hakkın rahmetine kavuştu sandık ama telaş çabuk atlatıldı bizim davulcu yine başlayınca rahat bir nefes aldık.

Velhasıl gece sonlandı. Herkes evlerine gitti. Bizde Erhan, kuzenleri ve Hasan-Hüseyin kardeşlerle birlikte kaldık başbaşa. Arada fazla kaçıranlar izin isteyip yattı. Sabaha kadar sessiz sakin oturup sohbet ettik. Artık piller bitme durumuna gelince herkes yattı. Sabah serinliğinde yarım açık pencere önünde tatlı bir uykuya daldım. Sadece 3-4 saat uyumak sanki 10-12 saat uyumuşum gibi bir enerji doldurdu.

Uzun kuzen Rıdvan bize kahvaltı için domatesli, sucuklu bir yumurta yapmış ki sormayın. Yemekten sonra biraz oturup muhabbet ettik. Biraz dağ tepe yürüyüş yaptık, incir yedik, tarlaya dalıp domates biber topladık. Yani şehirde yapamadığım ne varsa doyasıya yaptım.

Bu sıralar ihtiyacım olan doğayla baş başa kalma olayını doya doya yaşadığım için inanılmaz bir mutluluk ve huzur doluyum. Böyle yerlerde devamlı yaşayanlara bunları anlatsam herhalde gülerek bakar ama tabiattan uzak yaşayanlar için böyle şeyler inanılmaz keyif verici.

Neyse daha fazla uzatmıyorum mutluyum, huzurluyum

Ha bu arada logo ücretsiz dağıtılıyor o konuda bir problem yok

Hazır yazmaya başlamışken ufak tefek birşeyler karalayım dedim.

3. Dergiminde hazırlığı perşembe günü bitti, matbaya teslim ettim. Matbadaki kalıp makinası bozulmuş. Bu gün elimde olacaktı ama artık pazartesi gününe kaldı.

Bu arada havada 2 gündür çok sıcak insanın ruhunu sıkan bir sıcak var. Hava durumunda gölgede 40 derece diyor İzmir için. Ama hissedilen herhalde 50 üzeridir nemden nefes bile almakta insan zorlanıyor.

Neyse şimdilik bu kadar bu sıcakta bu kadar yazmam bile iyi

Tarihe not:

Benimde şu an içinde bulunduğum ruh haline en uygun ve en anlamlı cümle şu iki kelime “burası Türkiye”…

Neden diyeceksiniz haklı olarak. Siz sormadan ben anlatmaya başlayım.

Her sabah ve her akşam işe gidip gelirken kullandığım yolda yaklaşık 2-3 ay önce elektrik direkleri için çukur kazıldı. Tabii hemen o direklerin oraya dikilmesi söz konusu bile değil. Çukurlar üzerleri derme çatma taşla kapatılmış içi su dolmasın diye. Direklerde yanına yatırılmış duruyor. Gelip giderkende devamlı buralarda uyanık olmak lazım kafayı gözü yarmayalım vs. diye içimden geçiriyorum.

Bu gün her akşam olduğu gibi sıcak ve huzurlu yuvama doğru yolda yürürken yağmur başladı. Şemsiyeyi açıp efendi efendi yoluma devam ederken bu malum çukurlu bölgeye ulaştık. Kanalizasyon altyapısı sıfır olduğu için yollar fırat-dicle arası mezapotamya gibi kenarda yürüyebilmek imkansız. Kaldırım namına ortada zaten birşey yok olan 50 cmlik kaldırımın üzerindede elektrik direği boylu boyunca yatıyor bunun yanı sıra çöp tenekesi (konteyner ama konteyner diyesim gelmedi eski usül teneke diyelim biz ona)  olduğu gibi yolu kapatmış tam o sırada arabalarında suları sanki üzerime sıçratmak için üstün bir çaba sarfediyor amcalar gaza basarak yanımdan geçmiyor. Islanmayım derken yol kenarındaki akan suya basıp şöyle kaldırıma tekrar atlayım derken hooop tam o deliğin üzerini kapatmış olan taşın kıyısına bastım allahtan işi çabuk uyandım hemen bir sıçrayışla işi yırttım ama tabii yürek ağıza geldi.

İşte o an belediye çukuruna düşüp aramızdan genç yaşta ayrılan, bence Türk edebiyatında çok önemli yeri olan (hatta bence değil herkes tarafından kabul edilmiş) şair Orhan Veli nasıl çukura düştü öldü çok iyi anlıyorum.

İşte burası Türkiye sadece ülkemizde değil tüm dünyada saygı gören herkesten fazla vatanını ve milletini seven Nazım Hikmet vatan haini ilan ediliyor, Orhan Veli belediyenin kazdığı çukura düşüp ölüyor, televizyondaki abuk subuk insanlar baş tacı ediliyor. Hepsini şöyle tekrar düşünüyorsun belki cilt cilt kitap yazsan anlatılmaz ama iki kelimeyle herşey açıklanıyor “burası Türkiye”…