Dün akşam dergimizin ekim sayısını gecikmelide olsa en güzelinden bitirdim. Akşam matbaaya ftp aracılığıyla dosyaları yollarken yeter gari (saat 19:30 suları) evden bunları yollayabilirim nasıl olsa kaçayım dedim. Ama ftp bilgilerini yanıma almayı unutunca 500 sefer deneme-yanılma yöntemiyle girmeyi uğraştım fakat muvaffak olamadım O yüzden sabah erkenden yollara düştüm. Vapurda kulağımda kulaklık bir yandan Nihat Sırdar’ı dinliyorum diğer yandan İzmir’imin ince kabuklu mis kokulu satsuma tipi mandalinlerinden löpletiyorum. O güzelim sabah serinliğinde yukarıda bahsettiğim şekilde karşıya geçiyorum. Radyoda malum reklamlar gayet uzun sürüyor bende o arada gezinirken TRT Radyo 4′te bir melodi duydum. Bu ilköğretim yıllarında ders sırasında okulun halk oyunları ekibinin çaldığı derste kalkıp hayde bre efeler diye insanı ayağa kaldıracak güzellikteki Kerimoğlu türküsüydü. Lakin o an kerimoğlu ismi aklıma gelmedi taa ilkokul sıralarında bu ismi tabiki bilmiyordum zaten sadece müziğiyle çalışırlardı. Velhasıl hemen internetten daha sonra bulmak için telefona sarılıp mesaj kısmına sözlerini yazmaya başladım. Bir önceki günün yorgunluğu, gece uyunan az uyku nelere kadir görün telefona yazdığımı aynen burayada yazıyorum “al kana boyanmış kel mahmutun her yanı” tabi bunu yazdıktan sonra aklıma gelen ilk şey şu oldu. Ulen acaba hababam sınıfında bunu niye kullanmadılar? Ne güzel dalga geçerlerdi Mahmut hocayla dedim. Sonradan kafama takıldı “ulen koca efe niye kel lakabını alsın” dedim. Onada kendimce “yahu işte adamın babası falan keldir oda öyle anılıyordur” gibilerinden bir açıklama getirdim.

Neyse sonra googleda bu sözleri yazınca tabiki doğal olarak abuk subuk şeyler çıktı karşıma. O an jeton yaklaşık 5-6 saat gecikmeyle düştü. Birde Egeli, İzmirli diye geçiniyorsun dedim kendi kendime kızdım. Sonrası malum internetten Kerimoğlu türküsünü zeybek oyunuyla birlikte görüntülü olarak izleyip hatim ettim defalarca

İkinci değinmek istediğim mevzu ise şu. Akşam hava erken karardığı için bir kaç gündür değişik hissediyorum kendimi. Eve dönerken aklımdan hemen banyoya girip bir güzel yıkanıp paklanmak geçiyor. Ama aynı anda “of ya kim uğraşacak şimdi” diyede içimden geçiriyorum. Ömrü hayatım boyunca hamama hiç gitmedim. Bu yaşa kadar gitmediğim için herhalde bundan sonra içim kaldırıpta hamama gitmem, gidemem. Buraya nerden geldi konu onuda anlatayım. Kendi kendime hem yürüyüp hem düşünürken “ulen evdede bir tellak olsa yıkasa paklasa seni misler gibi ne güzel olur” diye içimden geçirdim. Sonrada Türk insanına hemen yaftayı yapıştırdım. Biz tembeliz dedim. Niye derseniz bakınız düşününüz Türk hamamı dünyaca ünlü. Yani daha millet senede bir ya yıkanır ya yıkanmazken, avrupa ve bilimum kıtalar kokuşmuşken biz hamamı bulmuşuz. Ama olay hamamda bitmiyor olay tellak dediğimiz kişide bitiyor. Yani sen yat adam seni temizlesin solucan gibi ölü derilerini çıkarsın. Rengin iki ton açılıp hamamdan çık ne kıyak ama. Yada düşünün eski filmlerde devamlı biri diğerini yıkar yani temizliğe evet bayılıyoruz, ama kendi kendimize yıkanmaya paklanmaya üşeniyoruz…

Bilmem anlatabildim mi yada sadece ben mi böyleyim acaba…
(kısa kısa dedim ama uzun oldu çenemin ayarı yok ki)