Salı sabah yola çıkacaktı. Pazartesi akşam vedalaşıp evimin yolunu tuttum. Bir kaç saat sonra telefondaki ses “valizini hazırla Antalya’ya geliyorsun, yarın akşama biletini al” dedi. Daha önce böyle bir iş seyahatini bırakın Antalya’ya bile sadece bir kaç gün gitmişliğim vardı. Ha sorsan başka bir yere gittin mi? Hayır cevabını veririm. Neyse kadınlar gibi ne giysem, yanıma ne alsam derdi çıkmıştı şimdi başıma. Bu yükü validemin sırtına yükleyip pazartesi gecesi heycanlı bir şekilde uyudum. Ertesi gün ofiste yapacağım 1-2 ufak tefek işi halledip biletimide alıp eve döndüm.

Valizimi şöyle bir kontrol edip eksik gördüğüm bir kaç parça eşyayı da tıkıştırdım. Sıra geldi yolluk hazırlamaya, dinlerken hep “tam uzun yol şarkısı be” dediklerimi yanıma aldım. Kalkış saati geldi (23:00) ve otobüs yola çıktı. İnsan evinden, ailesinden, arkadaşlarından kısa süreli bile ayrılırken bir burukluk yaşıyormuş onu anladım. Belki gereksiz bir hassaslık benimki ama bünye meselesi işte

Yolda normalde uyuyamayan biriyimdir ama bu sefer yolun hemen hemen yarısına yakın kısmında uyudum denebilir. Otobüste uyurken başkalarının halini görünce aslında pek istemiyorum uyumak ama gece karanlığında ne etrafı seyretme şansı olmadığından canım çok sıkılıyor. Neyse sabah 6 sularında Kemer’e indim. Sıcacık otobüsten indiğinde buz gibi denebilecek bir hava var. Kış sezonu olduğu için etrafta in cin bile yok. Gideceğim oteli sormak için benzin istasyonuna gittim. Adamın cevabı beni şok etti. “şu ışıkların oraya git saat 8′de otobüs var anca öyle gidersin” deyince kan beynime sıçradı. İçimden “ulen burda bir allahın kulu yaşamıyor mu? 8′de otobüs mü olurmuş” dedim. Emniyet müdürlüğünün önünde gördüğüm polis geldi aklıma hemen yanına gidip ona danıştım. Ondan aldığım yanıt içimi ferahlattı 6:30′da merkezden dolmuş kalkıyormuş onunla gidebilirmişim. Yaklaşık 15 dakikalık bir yürüyüşle dolmuşun kalktığı yeri buldum. Şöförümede çok teşekkürler yardımcı oldu. Otele girdim genel olarak ilk izlenim gayet güzeldi. Odayı bulup hemen güzel bir uyku çekip öğlen 1′e kadar uyudum. Daha sonra patronla buluşup yemek yedik. Seminere girip fotoğraflar çektim, tabi bunun yanında gayet güzelde bilgilendim.

Akşam yemeğinde patronumun üniversiteden arkadaşlarıyla yaptığı geziye 85 yılında mı? 86 yılında mı? tartışması etrafta kim varsa gülmekten yerlere yatırdı. Her gelen muhabbetin bir ucundan tutup sündürdükçe gece keyiflendikçe keyiflendi. Ama benim pil fazla dayanmadı yol yorgunluğuyla saat 23 gibi odaya çıkıp uykuya daldım.

Kahvaltıda akşam tanıştığımız birkaç kişiyle detaylı sohbet etme şansım oldu. Şu bilgisayar başından kalkıpta böyle yeni insanlarla tanışıp sohbet etmek benim için büyük bir adım demek isterim bu arada

Gün içinde yine seminer dinlemek, fotoğraf çekmekle geçti vakit. Özellikle değinmem gereken bir nokta var ki. Bizi seminere davet eden ve tüm masraflarımızı karşılayan işadamı yaptığı konuşmayla herkesin gönlünde taht kurdu denebilir. İçten, açık ve dobra dobra bir konuşma yapmakla birlikte sempatik tavırlarıda çok hoşuma gitti. Zaten seminer sonunda yapılan ankette en çok beğenilen konuşmacıda kendisi çıktı.

Akşam yemekte patronum bana sakilik yaparken “ahh bee patronuma bak beni nerelere getirdi, sakilik bile yapıyor daha ne isteyim” lafım pek hoşuna gitmiş dilinden düşürmedi. Yemekten sonra hemen odaya çıkıp kurtlar vadisini açtım. Özet olduğundan o arada duş alıp vakit geçirdim. Vadi bitince karar aldım artık bu diziyi izlememeye (bu ayrı bir yazı konusu şimdilik pas geçelim.

Bir önceki gün konuşmalar bitmişti. Sabahtan öğlene kadar seminer hakkında panel vardı. Pek verimli geçmeyen bir panel oldu denebilir zaman kısıtlı olmasından dolayı. Öğle yemeği ardından otelden çıkış yapıp bizi davet eden işadamının arabasıyla gayet hızlı ve keyifli bir yolculukla İzmir’e dönüş yaptık. Dönüş yolunda torosların heybetini, güzelliğini gündüz gözüyle canlı canlı görmek gayet keyifliydi. Zirvelerdeki karlar, vadilere kadar çöken bulutlar muhteşem görüntülerdi. Dağların büyüklüğünü, heybetini bütün hücrelerinizle hissediyorsunuz dersem herhalde abartmış olmam. Tabii bunun bir sebebide Antalya’nın çoğrafyasının alışık olduğum İzmir ve yakın çevresinin coğrafyasından çok farklı olması.

Bu değişiklik ve tatil sonrası bütün gereksizce büyüttüğüm dertlerimden uzaklaşmış, bomboş bir kafayla sakin bir şekilde İzmir’e döndüm. Bu güzel anılar aklıma her geldiğinde yüzümde bir gülümseme oluşturacak gibi görünüyor.

Yakında otelde yaşadığım trajikomik olaylardan bahsedeceğim umarım

(Yolda DTP’nin kapatılması haberide (11.12.2009) ayrıyetten tüm herkesin yüreğine serin serin sular serpiştirmişti.)