İster istemez gözümün kenarından süzülen ama öyle fazla değil 1-2 damla yaşla doğruldum yerimden. Aslında Mustafa Kemal’in aramızdan ayrıldığı için değil. Bize bıraktığı herşeyin, yağmalanması, param parça edilmesiydi beni üzen. Hemde tam onu andığımız günde…

Televizyonun başına geçtim. Atatürk genç yaşta öldü diyorlar. Keşke biraz daha yaşasaydı diyorlar. Öyle olmasına öyle ama o yaşadığı hayatı öylesine dolu dolu yaşadı ki bir çok insanın belki bin kere yeniden doğsa, yaşasa yapamayacaklarını o bir ömüre sığdırdı.

Anlatmak belki yersiz, yersizde değil de. Tekrar gibi, temcit pilavı gibi olacak ama yazmamaktan daha iyidir böylesi.

Kısaca o Türk halkının insanca yaşaması için çabaladı, gerekli herşeyi yaptı. Sonrada cumhuriyetimizi bize yani gençlere emanet etti ve her insan gibi bedenen aramızdan ayrıldı. Fikirleri hala ona tüm kalbiyle, yüreğiyle, beyniyle bağlı olanlarda yaşıyor. Kendisinin en büyük eserim dediği Cumhuriyet yaşıyor.

Hainlere, satılmışlara, işbirlikçilere, yobazlara rağmen direniyor, ayakta.

Öldüğü günden beri bu kadar özlendiği bir dönem herhalde yoktur. Ama özlemek çare değil.

Uyan ey gençlik!

Bu kısa tarih özetinden sonra birazda 9 Eylül günü yaşadıklarımdan bahsetmek istiyorum. Sabah kalktığımda telaşlı telaşlı yollara düştüm. Büyük bir web sayfası projesi için görüşmeye gidecektim. Bu telaş sırasında cep telefonumu bile evde unutmuşum. Konakta bayrakları ve kalabalığı görünce şöyle bir düşündüm evet bu gün o gündü. İzmir’in kurtuluşu.

Polis her tarafı güvenlik için çevirmiş aranmadan geçemiyorsunuz. Kendimi kötü hissetsemde güvenliğimiz için olduğunu düşündüğümden pek üzerinde durmadan görüşmeye gittim. Ordan çıkıp dergiye geçecektim işlerim vardı ama içimdeki sesi dinleyip. Hadi Konak’tan değilde Pasaport’tan vapura bineyim hem biraz Cumhuriyet meydanına bakarım diyerek yollara düştüm. Yollarda her tarafta anneler babalar ellerinde omuzlarında çocukları bayraklarıyla Cumhuriyet meydanına akın eder halde yürüyorlar. Sizi bilmiyorum ama ben bayrak gördüğümde tüylerim diken diken oluyor, gözlerim doluyor, içimden “NE MUTLU BANA Kİ TÜRKÜM” diye haykırmak geliyor.

Cumhuriyet meydanı ana baba günü 1. Kordondan belli orada ne kadar kalabalık olduğu. Diğer taraftan denize bakıyorum balıkçılar bayraklarla donatmışlar teknelerini İnciraltı-Sahilevleri limanlarından gelmişler. Onları seyrederek yürüdüm yavaş yavaş acele etmeden. Cumhuriyet meydanına geldim gelmesine ama bırakın meydana girmeyi Pasaport iskelesinin ağzı bile insan dolu. Bir süre acaba kaynak yapabilirmiyim aradan diye şöyle sağa sola baktım ama mümkün görünmüyordu. Polis barikatı vardı.

Bende iskeleye girdim açık kısımdan bir denizdeki teknelere bir meydana baktım. Her taraf bayraklarla dolu, vatansever insanlarla dolu. Akşamdan yağan yağmurun serinliğine aldırmadan rüzgarda durdum. Yüzümde hafif bir gülümseme ve gurur ifadesiyle konuşmaları okunan şiirleri dinledim. Temsili olarak askerlerin İzmir’e girişini bile gördüm uzaktan da olsa.

Vapura atladım Alsancak iskelesine gidene kadar denizden Cumhuriyet meydanına, denizdeki balıkçı teknelerine bir daha doya doya baktım.

Dedelerimle, ATATÜRK’ümle, İzmir’in vatan sever, çağdaş, demokrat ve laik halkıyla gurur duyarak ve teşekkür ederek işimin yolunu tuttum.

dipnot: 9 eylül günü yazmak istesemde bir gün önce yağan yağmurla iş yerimizi biraz su basınca ancak yeni yazabildim.