Kim sevmez ki…
Bir gün önceden başlar hazırlıklar, sarmalar sarılır, yumurta ve patates haşlanır, domates salatalık, biber ne bulunursa çantaya atılır. Mangal faslı içinde herşeyimiz hazırda bekler hatta tuz, karabiber, kimyon vb. baharatlarda bizimle birlikte gelir pikniğe. Herşeyi tam teşekküllü isteriz biz, plastik bardağı sevmediğimiz için illa pikniktede olsak ince belli bardakta çay içer ve o bardağı kırmadan taşırız. Çatalla, bıçakla çay karıştırmakta olmaz, çay kaşıksız yaşayamayız.

Doğaya çıkınca hemen moda gireriz. Ailedeki büyük Erkek mangaldan sorumludur, büyük bir iş yaparcasına çocuklara çalı çırpı toplayın emirini verip mangalı yakmaya başlar, yelleme işi içnde çocukları kullanır. Ailenin bayanları bir taraftan sofrayı hazırlarken illa ki “ay iyiki geldik bak hava ne güzel” tarzı cümleler kurarlar. Çoluk çocuk için ise piknikler hayati önem taşır. Böcekleri, bitkileri bu piknik seanslarında öğrenir. Doğayla mücadele konusunda tecrübe kazanır Uçurtma ile genelde pikniklerde tanışır.

İşte kısaca piknik konusundaki analizler böyle

Şimdi gelelim asıl eleştiri konumuza… (Sende herşeyi eleştiriyorsun birşeyide beğen demeyin sıra onlarada gelecek)
İzmir gibi bir metropole büyük ihtimalle anadolunun cennet bir köşesinden gelip yerleşen vatandaşlarımız. Güzel havaları fırsat biliyor.
Şehrin dokusu, efendime söyleyim o arkalarındaki belediye binası, valilik binası onlar için hiç birşey ifade etmiyor. Bir güzel tam şehrin göbeğinde Konak meydanında piknik yapıyorlar ki sormayın bir mangalları eksik. Ki korkarım yakında o işede el atıp hepten abartacaklardır.

İzmir gibi bir büyük, gelişmiş ve modern şehirde Cumartesi-Pazar günü dışarıya bile çıkmak istemez hale geldim bu ve buna benzer olaylar yüzünden.
Ne denir bilemiyorum…