Film o kadar doğal, o kadar içimizden ki sevmemek elde değil. Ömrünü bir hayat kadını uğruna feda eden bir adam. Amatör kümede canla başla futbol oynayan ufak bir mahallenin insanları. Komşuluk ilişkileri, baba oğul ilişkileri, platonik aşklar hep bizden, hep yaşadığımız gördüğümüz şeyler.

Tabii filmde oynayan oyuncularında bize bunu böyle hissettirmesine borçlu böyle güzel olmasını. Rahmetli Savaş Dinçel sazı eline alıpta “hayat futbola fena helde benzer” diye söze başladığında sanki karşınızda oturmuş bir elinde sigarası, rakısını yudumlarken hayat dersi veriyor.

Filmde göze batan tek oyuncu Rafetel Roman onun haricinde doğallığı o ahengi bozan kimse yok. Daha önce yazdığım gemide ile ilgili yazımdada belirttiğim gibi son yılların belkide en iyi oyuncusu dediğim Erkan Can yine döktürmüş. Aslında film 2000 yılında çekilmiş ama bazı şeyler şarap gibi zamanla değerlenir ya bu filmde benim için öyle. Gün geçtikçe değer kazanıyor.

Bu arada konuk oyuncularda göz dolduruyor. Kimler var kimler Şeytan Rıdvan, Tanju, Sarı Fırtına Metin, Ali, Atom Karınca Rıza gibi filmin geçtiği dönemin ünlü futbolcuları boy gösteriyor.

İşte böyle bir film hala izlememiş olan varsa tavsiye edilir…

Sanat filmlerine takmış durumdayım uzun süreden beri. Fakat ancak bu gün şöyle kafamı toparlayıp birşeyler yazacak durumda hissettim kendimi. Teyzem ağır bir sinema bağımlısıdır ve ağzından düşürmediği bu lafına artık gittikçe inanmaya başlıyorum “bir film festivallere katılıyor, ödül alıyorsa o filmi sakın izleme”.

Sağolsun 1-2 yıl önce Nuri Bilge Ceylan  bu filmlerle tanıştırdı beni. Baktım ki herkes bayıla bayıla  anlatıyor. Bende sandım filmde hayatın anlamı saklı. Filmi izleyim herhalde bu kadar övüldüğüne göre vardır birşeyler demiştim. Oturdum evimde bir güzel sinema moduna girdim başladım filmi izlemeye.  Birşey olacak diye beklerken bir baktım film bitiverdi.

Filmde işlenen konu köyden kente göçen ve şehir hayatına uyum sağlayamayan bir gencin hayatıydı. Yani evet mesaj anlamda tamam birşeyler verilmeye çalışmış ama olmamış. Kemal Sunal filmlerinde bile köyden kente göçenlerin hikayeleri anlatılıyor. Düşünün ki o günden bu güne kaç tane bu konuda film çekilmiştir.

Filmi uzun metraj yapabilmeleri için araya boş bakış sahneleri, sigara içme sahneleri, deniz kenarında takılmalar eklemişler. Yada sanat filmi olmasının sırrı burda. Her iki ihtimaldede beni bu sahneler boğuyo, boş geliyo.

Geçenlerde ise büyük bir hevesle yine tavsiye üzerine “sonbahar” adlı filmi izleme hatasına düştüm ki sonradan kendime baya bi kızdım. Film üniversitede eylem yapan bir gencin içeri alınması, hapishaneden çıkacağı sırada ise ciğerlerinin iflas etmesi ile başlıyor. Tanıdık değil mi en yakın ve en kalite örnek babam ve oğlum filminin çıkış noktası. Sonradan evine dönüyor, boş boş etrafa bakıyor, az konuşuyor çok sigara içiyor. Buda tanıdık İbo-Ferdi vb. tipte arabeskçilerin çekmiş olduğu filmlerde bunu görebilirsiniz Ardından ise bir olay var ki yeşilçamın en klasik olayı. Hayat kadınına aşık olma… Yani şöyle bir bakın bu tek tek saydığım olayların olduğu binlerce bu olayların hepsinin birlikte geçtiği yüzlerce film vardır.

Konu zaten bildik tanıdık. Ama yapımcı-yazar-yönetmen de haklı değil mi. Herşey zaten çekilmiş bu güne kadar. Peki tamam hadi bunu  kabul ediyorum. Ama neden diyalog hiç denecek kadar az? Neden konu yok? Neden sürekli denize, dağa, ormana karşı bakan adamları çekip duruyorlar. İçimizi sıksınlar diye mi?

Sanat filmi izlemek ağır çin işkencesine maruz kalmak gibi birşey. Tabii seven ve beğenenlere iyi seyirler bol festival ödüllü filmler

17 Temmuz 2008 günü evinde düşerek kalça kemiğini kırdı. İstanbul Tıp Fakültesi’nde tedavi altına alınarak, ameliyat edildi, ardından yoğun bakıma alındı. Burada solunum cihazına bağlanan Pekuysal’ın, 22 Temmuz 2008 günü kalbi durdu. Yapılan müdahalelerle tekrar yaşama döndürülmesine karşın; TSİ 10:30 sularında tekrar kalbi duran Pekuysal, hayatını kaybetti.

Filmin ismini duyunca arkasından “o da ölmek mi dersin?” dedim ilk anda konusunun Türk Sanat Müziği olduğunu bilmeden. Filmin kadrosu çok değerli oyunculardan oluşmuş. Başrolleri Rahmetli Savaş Dinçel, Müjdat Gezen, Mustafa Alabora, Osman Yağmurdereli, Hülya avşar ve Volkan Severcan paylaşmış. Film Cem Özer’in bir kadını öldürmesiyle başlıyor. Burdan harekete geçen Mercan (Savaş Dinçel) eski ekibini toplayıp Türkiye ‘de yapılacak Madonna konserini basarak dünyaya Türk Sanat Müziği dinletmek için yola çıkıyor. Film yozlaşan, kültüründen ve kendi değerlerinden uzaklaşan toplumu eleştriyor. Bir grup ihtiyarın “bir ihtimal daha var” dünya bizi bir defa da olsa dinlemeli mücadelesi esprili ve duygusal olarak anlatılıyor. Eski gönül meseleleri konuşuluyor, pişmanlıklar, yanlış anlaşılmalar ortaya çıkıyor. Bunun yanında filmde Amerikaya bir güzel göndermeler de yapılmıyor değil.

Çok güzel bir kadro toplanmış bu oyuncuların sadece bir tanesinin oynadığı filmi bile izlemek şartken bu film kaçırılmamalı. Sinemalarda hakettiği değeri görmediğinden dolayı sanırım izlemeyen sayısı fazlacadır.