Neyse uzun lafın kısası 4 yıldır devamlı olarak bu müziğin müptelası olmuş durumdayım. Bir defasında amatör bir korunun konserine gitme şansım olmuştu 2-3 yıl kadar önce. O konser sonrası bu müziğin canlı olarak dinlendiğinde hakikaten çok daha fazla keyif verdiğini anladım. “Eh be adam hiç ömrü hayatında konser görmedin mi bilmiyor musun?” Diyeceksiniz haklı olarak. Ama tam manasıyla TRT 4 seyircisi modunda bir insanım Öyle hoplamak zıplamak ayakta saatlerce şarkı dinlemeyi pek sevmediğimden yılbaşlarında veya milli bayramlarda Cumhuriyet-Gündoğdu meydanları hariç konserle alakam olmamıştır bugüne kadar.

Yine böyle bir amatör koronun konserine tesadüf eseri katıldım. “Atatürk Kültür Merkezi’nde etkinlik var fotoğraf çekmeye gidiyorum, sende gelsene” diyen Erhan’ın peşine düşüp bende gittim. Ben konseri halk müziği sanarken sanat müziği konseri çıktı. Hemde İnci Çayırlı konuk solistmiş. Tabii ben Erhan’a brifing babında oğlum bu İnci Çayırlı şöyle meşhur böyle meşhur diye konuşup duruyorum. TRT’de yapılan alaturka solistmiydi neydi o yarışmada jürilik yapmıştı dediğimde oda anımsar gibi oldu. Dinledikten sonra artık unutmaz ömrünün sonuna kadar

Konser çıkışında yüzlerde gülümseme ile birbirimize bakıp “GÜZELDİ” diyebildik sadece.

Konserde özellikle ilk defa duyduğum çok güzel bir eser vardı oda “Canandan Uzak Kaldı Gönül” bu ara devamlı onu dinlemekteyim.

Ama bu gün gördüğüm gerçekten beni çok mutlu etti. Neden derseniz bu vapur halkı kimleri harcamadı ki bu vapurlarda. Limon sıkma makinası satanlardan tutun (isime aldanmayın basit plastik bir parça) 1 liraya tomarla kalem satan buna benzer ıvır zıvır satan bir sürü seyyar satıcıyı harcadı siftahsız yolladı. Hatta geçen cumartesi günü fiziksel engellilerin yararına makbuz karşılığı gazete satan fiziksel engelli bir gençten bile koca vapurda 3-5 kişi gazete aldı.

Bu gün vapura bindiğimde elinde bir torbayla orta yaşın biraz üzerinde bir adam bindi. Şu eski tip vapurların arka kısmında oturmayı tercih ederim hep oda tam karşı çaprazıma oturdu. Torbadan kemanını çıkardı ve 15 dakikalık bir müzik ziyafeti çektirdi bize. O ağacın altından tutunda veda busesine kadar bir sürü şarkının nakarat kısmını çaldı.

Buraya kadar herşey normal. Anormal kısım yeni başlıyor. Vapur iskeleye yanışmaya başladığında keman çalmayı kesti amca. Bir alkış koptu ki sormayın ben bile şaşırdım. Adamcağız yapmayın yapmayın şimdi vapurdan indirecekler gibilerinden birşey söyledi orasını tam çözemedim (denizin ortasında nereye indiriyorlarsa). Ordan çıkış yapan 25 yaşlarında bir gencin söyledikleride hoşuma gitmedi değil. Kelime kelime hatırlayamasamda “Biz bu müziklerle büyüdük, biz başka müzikleri değil bunları bilir bunları severiz” ana temasında birşeyler söyledi. Ardından ise hemen hemen herkes cebindeki bozuklukları döküldü.

O zaman anladım ki biz toplumca Türk Sanat Müziği seviyoruz…

Aylar önce büyük şevk ve büyük iştah ile açtığım blogum ilgisizliğim, üşengeçliğim ve kararsızlığım yüzünden terkedilmişliğe mahkûm kaldı. (üşenmeden şapkalı u buldum kıymetimi bilin)

Niye kararsızım?
Çok basit ne yazacağıma karar veremiyorum. Yazacak yüzlerce konu, aklıma gelen yüzlerce fikir var ama-fakat-lakin kararsızlık üst seviyede Ki “en kötü karar kararsızlıktan iyidir” sözünü benimsemiş bir insan olarak bana pek yakışmadı. Artık karar verdim canım ne isterse yazıcam hiçbir kaygı gütmeden (site çorba gibi olmasın istemişimdir hep ama olacak sanırım) yazılarıma başlıyorum umarım hızlanan bir ivme ile çok güzel şeyler  yazacağımı ümit ediyorum.

Ülkemin haline insan gülse mi ağlasa mı şaşırıyor. Yanlış hatırlamıyorsam Samsun’da yeni evli çift şakalaşırken kadının kafasına bıçak saplanmış resmini koyuyorum olayın boyutunu tahmin etmek bu fotoğrafı görmeden mümkün değil çünki

Bunu ilk görüşte yaşı tutan herkes Levent Kırca’nın “Ne kodun lan kafana” repliğiyle hafızalarımıza kazınmış skeci gelecektir herhalde. Bana açık ve seçik böyle oldu kahkahalarla gülmekten alamadım kendimi.
İzlemek isteyenler çeşitli video sitelerinde bulup izleyip nostalji yapabilir
Olacak O Kadar demişken aklıma gelen çok güldüğüm skeçlerden biride sanat müziği korosunda Levent Kırca’nın içinden konuşmaya başlayıp hoop sahneye atlamasıyla devam eden skeçti.
Yıllar geçti üzerinden fakat geçenlerde aklıma geliverdi birden. O koronun söylediği şarkı aslında çok meşhur bir bestekarın eseriymiş. Ve aradan geçen yıllarda Türk Sanat Müziğine karşı başlayan ve çığ gibi büyüyen sevgim yüzünden o parça nedir şöyle bir babama sordum.(Burdan anlaşılacağı gibi bu müziği sevmem genlerden ileri geliyor ) Biraz hatırlar gibi oldu ve aramalar sayesinde gerekli bilgilere ulaşıldı.

MÜMKÜN MÜ UNUTMAK GÜZELİM NEYDİ O AKŞAM
Mümkün mü unutmak güzelim neydi o akşam
Rüya gibi hülya gibi birşeydi o akşam
İçtik kanarak bir ezeli meydi o akşam
Rüya gibi hülya gibi birşeydi o akşam

Güfte: Rıfat Ahmet Moralı
Beste: Rakım Erkutlu
Makam: Nihavend

Olacak o kadar demişken Levent Kırca , Oya Başar ve ismini bilmediğim hatırlamadığım tüm ekibe sevgi ve sayfılarımı yolluyorum. Yıllarca bizi güldürdüler günlük yaşamımızda bile onların sözlerini kullandık, skeçlerini taklit ettik. Şimdi piyasadaki komedyenlere bakıyorumda eski ustaları aramamak mümkün değil… Bunuda başka bir yazıya konu edeyim.