Aksiyon macera filmi tadında bir anı yaşamak istedim durdum içten içe. Dün arkadaşımın biri haber sitelerinin birinde haberi görüp bana haber verdiğinde şaşırmaktan kendime 15 dakika boyunca gelemedim. İhsan Alyanak adlı vapurun dümeni kilitlenip Konak’ta fenere çarpmış zar zor geri dönmüş can kaybı yok.

Büyük fırsat kaçtı, artık vapurları adam akıllı bakımdan, yenilemeden geçirirler bir daha böyle olay çoooook zor yaşanır

Dün akşam dergimizin ekim sayısını gecikmelide olsa en güzelinden bitirdim. Akşam matbaaya ftp aracılığıyla dosyaları yollarken yeter gari (saat 19:30 suları) evden bunları yollayabilirim nasıl olsa kaçayım dedim. Ama ftp bilgilerini yanıma almayı unutunca 500 sefer deneme-yanılma yöntemiyle girmeyi uğraştım fakat muvaffak olamadım O yüzden sabah erkenden yollara düştüm. Vapurda kulağımda kulaklık bir yandan Nihat Sırdar’ı dinliyorum diğer yandan İzmir’imin ince kabuklu mis kokulu satsuma tipi mandalinlerinden löpletiyorum. O güzelim sabah serinliğinde yukarıda bahsettiğim şekilde karşıya geçiyorum. Radyoda malum reklamlar gayet uzun sürüyor bende o arada gezinirken TRT Radyo 4′te bir melodi duydum. Bu ilköğretim yıllarında ders sırasında okulun halk oyunları ekibinin çaldığı derste kalkıp hayde bre efeler diye insanı ayağa kaldıracak güzellikteki Kerimoğlu türküsüydü. Lakin o an kerimoğlu ismi aklıma gelmedi taa ilkokul sıralarında bu ismi tabiki bilmiyordum zaten sadece müziğiyle çalışırlardı. Velhasıl hemen internetten daha sonra bulmak için telefona sarılıp mesaj kısmına sözlerini yazmaya başladım. Bir önceki günün yorgunluğu, gece uyunan az uyku nelere kadir görün telefona yazdığımı aynen burayada yazıyorum “al kana boyanmış kel mahmutun her yanı” tabi bunu yazdıktan sonra aklıma gelen ilk şey şu oldu. Ulen acaba hababam sınıfında bunu niye kullanmadılar? Ne güzel dalga geçerlerdi Mahmut hocayla dedim. Sonradan kafama takıldı “ulen koca efe niye kel lakabını alsın” dedim. Onada kendimce “yahu işte adamın babası falan keldir oda öyle anılıyordur” gibilerinden bir açıklama getirdim.

Neyse sonra googleda bu sözleri yazınca tabiki doğal olarak abuk subuk şeyler çıktı karşıma. O an jeton yaklaşık 5-6 saat gecikmeyle düştü. Birde Egeli, İzmirli diye geçiniyorsun dedim kendi kendime kızdım. Sonrası malum internetten Kerimoğlu türküsünü zeybek oyunuyla birlikte görüntülü olarak izleyip hatim ettim defalarca

İkinci değinmek istediğim mevzu ise şu. Akşam hava erken karardığı için bir kaç gündür değişik hissediyorum kendimi. Eve dönerken aklımdan hemen banyoya girip bir güzel yıkanıp paklanmak geçiyor. Ama aynı anda “of ya kim uğraşacak şimdi” diyede içimden geçiriyorum. Ömrü hayatım boyunca hamama hiç gitmedim. Bu yaşa kadar gitmediğim için herhalde bundan sonra içim kaldırıpta hamama gitmem, gidemem. Buraya nerden geldi konu onuda anlatayım. Kendi kendime hem yürüyüp hem düşünürken “ulen evdede bir tellak olsa yıkasa paklasa seni misler gibi ne güzel olur” diye içimden geçirdim. Sonrada Türk insanına hemen yaftayı yapıştırdım. Biz tembeliz dedim. Niye derseniz bakınız düşününüz Türk hamamı dünyaca ünlü. Yani daha millet senede bir ya yıkanır ya yıkanmazken, avrupa ve bilimum kıtalar kokuşmuşken biz hamamı bulmuşuz. Ama olay hamamda bitmiyor olay tellak dediğimiz kişide bitiyor. Yani sen yat adam seni temizlesin solucan gibi ölü derilerini çıkarsın. Rengin iki ton açılıp hamamdan çık ne kıyak ama. Yada düşünün eski filmlerde devamlı biri diğerini yıkar yani temizliğe evet bayılıyoruz, ama kendi kendimize yıkanmaya paklanmaya üşeniyoruz…

Bilmem anlatabildim mi yada sadece ben mi böyleyim acaba…
(kısa kısa dedim ama uzun oldu çenemin ayarı yok ki)

Ama bu gün gördüğüm gerçekten beni çok mutlu etti. Neden derseniz bu vapur halkı kimleri harcamadı ki bu vapurlarda. Limon sıkma makinası satanlardan tutun (isime aldanmayın basit plastik bir parça) 1 liraya tomarla kalem satan buna benzer ıvır zıvır satan bir sürü seyyar satıcıyı harcadı siftahsız yolladı. Hatta geçen cumartesi günü fiziksel engellilerin yararına makbuz karşılığı gazete satan fiziksel engelli bir gençten bile koca vapurda 3-5 kişi gazete aldı.

Bu gün vapura bindiğimde elinde bir torbayla orta yaşın biraz üzerinde bir adam bindi. Şu eski tip vapurların arka kısmında oturmayı tercih ederim hep oda tam karşı çaprazıma oturdu. Torbadan kemanını çıkardı ve 15 dakikalık bir müzik ziyafeti çektirdi bize. O ağacın altından tutunda veda busesine kadar bir sürü şarkının nakarat kısmını çaldı.

Buraya kadar herşey normal. Anormal kısım yeni başlıyor. Vapur iskeleye yanışmaya başladığında keman çalmayı kesti amca. Bir alkış koptu ki sormayın ben bile şaşırdım. Adamcağız yapmayın yapmayın şimdi vapurdan indirecekler gibilerinden birşey söyledi orasını tam çözemedim (denizin ortasında nereye indiriyorlarsa). Ordan çıkış yapan 25 yaşlarında bir gencin söyledikleride hoşuma gitmedi değil. Kelime kelime hatırlayamasamda “Biz bu müziklerle büyüdük, biz başka müzikleri değil bunları bilir bunları severiz” ana temasında birşeyler söyledi. Ardından ise hemen hemen herkes cebindeki bozuklukları döküldü.

O zaman anladım ki biz toplumca Türk Sanat Müziği seviyoruz…