Dün akşam Rıdvanımızı vatani görevine gideceği için Zeytinalanı’na gittik. Aslında bu sabah 9′da çıkacaktı yola ama işe gitmek zorunda olduğumuz için akşamdan vedalaşmak istedik. Zaten Rıdvan ve Erhan’ın tüm aile nişandı, asker uğurlamasıydı derken artık kendi ailem gibi oldu.

Gidince hemen erkeklerin oturduğu bölüme giderek bir köşeye sinip olanı biteni dinlerken çay servisi başladı. Yerde öyle bir biçimsiz oturmuşum ki anlatılacak gibi değil. Ben henüz yemek yemediğim için çay içmeyeceğimi söyledim fakat enişte çay isteyince ona uzatmak için bir tane aldım lakin tam o sırada bardak şangırttadanak eniştenini üzerine devrilmesin mi. O kadar insanın içinde utancımdan mosmor oldum. Bu sırada enişte tamam tamam yok birşey diye ortalığı yatıştırırken. Galip amcamda olur olur olur diye gayet sakin bir şekilde bozuntuya verdirmiyor. Erhan’da aynı sırada enişte kalk diye ısrarla bağırıyor. Takribi 5 saniye sonra çay karın bölgesinden aşağılara süzülmeye başlayınca enişte feryatla kalktı.

Yan odada tedavi ve üst baş işi hallolurken aynı yerde bize sofra hazırlandı. Enişte ahh yaktın beni diye şakayla karışık sitem ediyor. Ordan diğer eniştede kıkır kıkır gülüp benide kahkahaya boğuyo. Neyse gayet güzel ve lezzetli yemekleri mideye indirdikten sonra genelde kapı önü sohbetleriyle geceyi geçirdik.

Arkadaşları bir bir askere yollamanın verdiği hüzüne birde Rıdvanı ekleyip eve döndük.